نور ملکوت قرآن - ج1

 و طَبَرى‌ در «تاریخ» خود، از واقِدى نقل كرده است كه: رسول خدا در روز فتح مكّه امر به كشتن شش نفر مرد و چهار نفر زن نمودند، و از جمله زنان هند دختر عتبه بود، ولى چون اسلام آورد و بیعت كرد جان به سلامت برد.

 تا آنكه گوید: چون رسول خدا صلّى الله علیه و آله و سلّم از بیعت مردان فارغ شد نوبت بیعت زنان رسید، و جمعى از زنان قریش بر ایشان وارد شدند، كه در میان آنها هند دختر عتبه، نقاب بر صورت زده و بطور ناشناس ـ بواسطه جنایتى كه بر حَمزه نموده بود ـ وارد شد؛ چون مى‌ترسید بواسطه آن عمل زشت و قبیح، پیامبر او را بگیرند و بكشند.

 چون به رسول الله نزدیك شدند كه بیعت كنند، رسول خدا صلّى الله علیه و آله و سلّم گفت:

 تُبَایعْنِى [تُبَایعْنَنِى‌] عَلَى أَنْ لَاتُشْرِکنَ بِاللَهِ شَیئًا! «شما با من بیعت مى‌كنید به شرط آنكه هیچ چیز را شریك خدا نیاورید!»

 هند گفت: سوگند به خدا كه تو از ما عهد و پیمانى مى‌گیرى كه از مردان نگرفته‌اى! و ما این عهد را به تو میدهیم!

 رسول خدا گفت: وَ لَاتَسْرِقْنَ‌! «و دزدى هم نباید بكنید!»

 هند گفت: والله من چیزهائى را، از مال أبوسفیان برداشته‌ام و نمى‌دانم كه آیا براى من حلال بوده است یا نه؟!

 أبوسفیان كه آنجا حاضر و شاهد گفتار او بود گفت: آنچه از مال من در گذشته ربوده‌اى، ترا حلال نمودم!

 رسول خدا صلّى الله علیه و آله و سلّم گفت: إنَّک لَهِنْدٌ بِنْتُ عُتْبَةَ؟! «آیا تو هند دختر عتبه هستى؟!»

 گفت: آرى! من هند دختر عتبه هستم؛ از گذشته‌ها بگذر، خدا از تو بگذرد!