نور ملکوت قرآن - ج1

شایسته دارند، كه مزد و پاداش آنها نیكوست؛ و در آن مزد و جزاى الهى پیوسته و جاودانه زیست خواهند نمود و درنگ و اقامت خواهند داشت؛ و تا اینكه بترساند آنان را كه مى‌گویند خداوند فرزندى گزیده است (همچون یهود كه عُزَیر را پسر خدا مى‌دانند، و نصارى كه عیسى را پسر خدا مى‌خوانند، و همچون مشركان كه فرشتگان سماوى را دختران خدا مى‌گویند) ایشان این سخن را از روى علم و بینش نمى‌گویند، نه خودشان و نه پدرانشان دانش و آگاهى نداشته‌اند. و این سخن گزاف و سختى است كه بر زبان مى‌رانند و از دهانشان بیرون مى‌جهد؛ ایشان نمى‌گویند مگر دروغ را.»

 امّا درباره بشارت مؤمنین و انذار و بیم كافرین، آیات قرآن سرشار است. زیرا قرآن جامعترین كتابهاست. و بهترین و روشن‌ترین راه تربیت و تكامل، با دو بال امید و خوف، و رجاء و ترس است. آنانكه تنها امید محض بوده‌اند مانند حضرت عیسى بن مریم، و یا تنها خوف محض بوده‌اند مانند حضرت یحیى بن زكریا على نبینا و آله و علیهما الصّلاةُ و السّلام درجه و مقام جامعیت رسول الله را نداشته‌اند؛ كه در او هم امید و هم خوف بود. فلهذا شاگردان این مكتب واسع‌تر و گسترده‌تر و جامع‌ترند.

 و روى همین اصل است كه حضرت أمیرالمؤمنین علیه السّلام، شخص فقیه را منحصر به كسى دانسته است كه جامع این دو صفت بوده باشد. چنانكه در «نهج البلاغة» آمده است:

 وَ قَالَ عَلَیهِ السَّلَامُ: الْفَقِیهُ کلُّ الْفَقِیهِ مَنْ لَمْ‌یقَنِّطِ النَّاسَ مِنْ رَحْمَةِ اللَهِ، وَ لَمْ‌یؤْیسْهُمْ مِنْ رَوْحِ اللَهِ، وَ لَمْ‌یؤْمِنْهُمْ مِنْ مَکرِاللَهِ.¹