
نور ملکوت قرآن - ج1
جلد اول مجموعۀ «نور ملکوت قرآن» از آثار ماندگار مرحوم علامه آیةالله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّسسرّه بوده که پیرامون جنبۀ «حقانیت و هدایتگری قرآن و جامعیتِ احکام آن» با قلمی روان و بیانی سلیس به رشتۀ تحریر درآمده است. مهمترین مطالب این مجلّد: • قرآن راهنما به بهترین آیینها • شواهدی بر بهترین راهنما بودن قرآن • جاودانگی احکام و معارف قرآن • حیاتی بودن حکم قصاص در قرآن • بررسی نظریه همدوشی زنان با مردان در جامعه • امام معصوم، وجود خارجی قرآن • عینیت نفس ملکوتی امام معصوم با قرآن • احترام به والدین بر اساس معارف قرآن • حرمت تحدید نسل بر اساس معارف قرآن • کیفیت نزول وحی توسط خداوند و ملائکه • معجزات پیامبران ، ناشی از جمعیت نفس آنها • اصالت قرآن بخاطر مبتنی بودن بر فطرت است • علت ذکر داستانها در قرآن، وجود مشابه آن در نفوس همۀ مردم است
نور ملکوت قرآن - ج1
32نمىپذیرند؛ و حقّى است كه یارى كنندگان و انصار آن به هزیمت و فرار نمىروند.
و بنابراین قرآن مَعدِن ایمان است، و میانه و درون حقیقى آن؛ و چشمههاى جوشان علم و عرفان است، و دریاهاى خروشان معارف آن؛ و باغها و بستانهاى عدل و داد است؛ و آبهاى زلال مجتمع و سرشار در آن؛ و دیگ پایههاى أطعمه اسلام است، و اصل و اساس آن؛ و وادىهاى گسترده و پهناور صدق و حقّ است، و زمینهاى وسیع و فراخ آن.
و دریایى است كه آنچه آب كشندگان و آب برداران، از آن مصرف كنند، آنرا تهى نمىكنند؛ و چشمههایى است كه آنچه آب گیران و آب برندگانِ آن بردارند، آنرا كم نمىگردانند، و آبشخوارهائى است كه آنچه فروروندگانِ در آن از آن آب برگیرند، آن را فرو نمىنشانند، و منزلگاههائى است كه آنچه مسافران در راه روشن و طریق هویداى آن سیر كنند، گم نمىشوند، و نشانههائى است كه روندگان و سیركنندگان در راه خود از آن پوشیده و نادیده نمىگردند، و تپّهها و مواضع مرتفعى است از جوانب خود، كه راهپیمایان و قصد كنندگان نمىتوانند از آن عبور و تجاوز نمایند.
خداوند قرآن را سیرابى براى تشنگى و عطش علماء قرار داد؛ و بهار پرگیاه براى دلهاى فقهاء، و راهها و طریقهاى هویدا براى پیمودن راه صلحاء، و داروئى كه پس از آن دردى نیست، و نورى كه با آن ظلمتى نیست، و ریسمانى كه محكم است گرِهِ آن، و پناهگاهى كه از دسترس دور است بلندى آن، و عزّت براى آنكه در تحت ولایت آن درآید و آنرا ولىّ و مولا و صاحب اختیار و سرپرست و پاسدار خود بداند، و سلام و سلامت براى آنكه در آن داخل شود، و هدایت براى آنكه بدان اقتدا نماید، و مایه عذر براى آنكه خود را بدان انتساب دهد، و برهان و حجّت براى آنكه بدان سخن گوید، و شاهد و گواه
