نور ملکوت قرآن - ج1
جلد اول مجموعۀ «نور ملکوت قرآن» از آثار ماندگار مرحوم علامه آیةالله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّسسرّه بوده که پیرامون جنبۀ «حقانیت و هدایتگری قرآن و جامعیتِ احکام آن» با قلمی روان و بیانی سلیس به رشتۀ تحریر درآمده است. مهمترین مطالب این مجلّد: • قرآن راهنما به بهترین آیینها • شواهدی بر بهترین راهنما بودن قرآن • جاودانگی احکام و معارف قرآن • حیاتی بودن حکم قصاص در قرآن • بررسی نظریه همدوشی زنان با مردان در جامعه • امام معصوم، وجود خارجی قرآن • عینیت نفس ملکوتی امام معصوم با قرآن • احترام به والدین بر اساس معارف قرآن • حرمت تحدید نسل بر اساس معارف قرآن • کیفیت نزول وحی توسط خداوند و ملائکه • معجزات پیامبران ، ناشی از جمعیت نفس آنها • اصالت قرآن بخاطر مبتنی بودن بر فطرت است • علت ذکر داستانها در قرآن، وجود مشابه آن در نفوس همۀ مردم است
مرتب سازی:
نور ملکوت قرآن - ج1
57مرتضى، مسافرت كرده بود، روزى در مجلس وى از روى اعتراض به مقتضاى إلحادى كه در دین داشت این بیت را انشاء كرد:
یدٌ بِخَمْسِ مِئینَ عَسْجُدٍ وُدیتْ *** ما بالُها قُطِعَتْ فى رُبْعِ دینار یعنى: «دستى كه دیه و عوض بریدن و قطع نمودن آنرا در شرع، پانصد دینار طلاى مسكوك خالص معین كردهاند، چه بر سرش آمده است كه باید در برابر دزدیدن به قدر یك ربع دینار بریده شود؟!»
سید مرتضى علم الهدى، پاسخ وى را بدین بیت انشاء فرمود:
عِزُّ الأمانَةِ أغْلاها وَ أرْخَصَها *** ذُلُّ الخیانَةِ فَافْهَمْ حِکمَةَ الْبارى1 یعنى: «عزّت و بزرگداشت امانت، آنرا گرانقیمت نمود؛ ولیكن ذلّت و پستى خیانت آنرا ارزان قیمت كرد؛ پس حكمت خداوند خالق را فهم كن!»
و در روایتى است كه سید مرتضى بدین گونه پاسخ داد كه:
حِرَاسَةُ الدَّمِ أغْلاها وَ أرْخَصَها *** حِراسَةُ المالِ فَانْظُرْ حِکمَةَ الْبارى یعنى: «براى آنكه خون مردم محفوظ بماند، آنرا گران قیمت نمود؛ و براى آنكه مال مردم محفوظ بماند، آنرا ارزان قیمت كرد؛ اینك تو حكمت خداوند خالق را دریاب و تماشا كن.»
و یكى از حضّار مجلس سید، پاسخ او را بدین بیت داد كه:
هُنالِک مَظْلومَةٌ غالَتْ بِقیمَتِها *** وهَهُنا ظَلَمَتْ هانَتْ عَلى البارى یعنى: «در وقتى كه دستى را ببرند، آن دست مظلوم واقع شده است لهذا
- سيّد نعمة الله جزائرى در کتاب «زهر الرّبيع» از طبع انتشارات ناصر خسرو، ص ٣٨٢ اين داستان را آورده است، و بيت «هُناک مظلومة غالتْ بقيمتها» را از شافعى ذکر کرده است؛ و لايخفَى مافيه. زيرا ميان زمان شافعى با أبوالعلاء و سيّد مرتضى بيش از يک قرن فاصله است. شافعى معاصر هارون الرّشيد و حضرت کاظم عليه السّلام بوده است و علمالهدى پس از ختم زمان غيبت صغرى بوده است.