نور ملکوت قرآن - ج1

قدرت بر انتقام و پاداش دارد.»

 حضرت علّامه طباطبائى قدّس اللهُ سرَّه الشّریف در تفسیر این آیه مباركه فرموده‌اند: از جمله بعد كه عفو از زشتى و سوء را ترغیب نموده است، استفاده مى‌شود كه استثناء در جمله‌ إِلَّا مَنْ ظُلِمَ‌ استثناء منقطع است.

 زیرا از جمله مستثنى منه استفاده مى‌شود كه: خداوند دوست ندارد كه شخص مظلوم و غیر مظلوم صداى خود را در بازگو نمودن معایب و زشتى‌هاى شخص ظالم و غیر ظالم، بلند كنند؛ و بطور كلّى هیچكس نباید صداى خود را در برشمردن معایب دیگرى بلند كند. و از این جمله استفاده عدم محبوبیت مى‌شود. و چنانچه استثنائى بر آن وارد شود، اگر مفادش استثناى متّصل باشد، استفاده محبوبیت فریاد برآوردن مظلوم در عیب گوئى از ظالم مى‌شود.

 امّا از آنجائى كه در آیه بعدى عفو و اغماض از هر زشتى را نیكو و محبوب مى‌شمارد، معلوم مى‌شود كه استثناء منفصل است، و مفادش جواز است و عدم حرمت؛ نه محبوبیت و استحباب و یا وجوب.

 و بنابراین هیچگاه جهرى به گفتار زشت، محبوب نیست؛ مگر از شخص مظلوم در برابر ظالم كه باكى ندارد و این جهر به قول، جائز و رواست.

 و از قرائن مقامیه بدست مى‌آید كه مراد از جهر به گفتار زشت، اوّلًا در خصوص زشتى‌هائى است كه از ظالم به مظلوم رسیده است؛ نه مطلق هر عیب و زشتى كه در ظالم وجود دارد. و ثانیاً این جهر به گفتار باید به جهت دفاع و جلوگیرى از ظلم باشد؛ نه به جهت مطلق عیب‌گوئى كردن و زشتى‌ها را برشمردن.¹