
نور ملکوت قرآن - ج3
جلد سوم مجموعۀ «نور ملکوت قرآن» از آثار ماندگار مرحوم علامه آیةالله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّسسرّه بوده که پیرامون جنبۀ «توحیدی بودنِ منطق قرآن و تربیت انسان کامل توسّط قرآن» با قلمی روان و بیانی سلیس به رشتۀ تحریر درآمده است. مهمترین مطالب این مجلّد: • منطق قرآن توحید خالص در جمیع شئون است • شاهنامه فردوسی مبایِن با روح اسلام • عیسی و موسای واقعی را قرآن معرفی میکند • جهل و تعصّب اورپا در عدم رجوع به قرآن • قرآن برملاکنندۀ خطاهای تورات و انجیلِ فعلی • فلسفۀ جهاد در اسلام، ایثار و انفاقِ توحید است • تحلیل و بررسی بردهداری در اسلام • علل ضعف مسلمین، ناشی از سستی در عمل به قرآن است • بحثی مفصل درباره اهداف و آرمانهای استعمار • نظر مؤلف درباره سیدجمالالدین اسدآبادی • نقشههای استعمار برای جلوگیری از اتحاد مسلمین و رویکارآمدن قرآن • بحثی دربارۀ فداکاریِ احمدشاه قاجار • قرآن موجب سیر کمالی نفوس مؤمنان است • ثمرۀ قرآن، تربیت انسان کامل است • قرآن بیان حقیقت امام است • قرآن بدون امام در حکم جسد بیروح
نور ملکوت قرآن - ج3
216اوهام خلاص شوند و به مقام عزّ انسانیّت رسیده، انسان گردند، و خداوند واحد قدیر و علیم را معبود خود کنند تا نسبت عبودیّت از اینجا نشأت گیرد؛ باید بدین چهارده خصلت که در ترجمه آیات با نشان دادن شمارۀ عدد بدانها اشاره کردیم متّصف باشند.
آیات قرآن با نفوس مؤمنین چه مىکند؟!
چون قرآن بر مردم بىغرض خوانده شود، بدون اختیار اشکهایشان روان مىشود. زیرا این کلام سخن محبوب است و آنان را به یاد حبیب مىآورد، و از وطن اصلى و محلّ دائمى اشاره و نشان دارد؛ و بدون درنگ ایمان مىآورند.
وَ إِذا سَمِعُوا ما أُنْزِلَ إِلَى الرَّسُولِ تَرى أَعْيُنَهُمْ تَفِيضُ مِنَ الدَّمْعِ مِمَّا عَرَفُوا مِنَ الْحَقِّ يَقُولُونَ رَبَّنا آمَنَّا فَاكْتُبْنا مَعَ الشَّاهِدِينَ.1
«و چون علماء و تارکین دنیاى مسیحیان (قسّیسین و رهبان) که داراى نخوت و استکبار نیستند، بشنوند آنچه را که به پیغمبر اسلام از آیات قرآن فرودآمده است، مىبینى بهواسطۀ آنچه را که از حقّ شناختهاند چشمهایشان از اشک ریزان مىشود و مىگویند: بار پروردگارا! ما ایمان آوردیم؛ بنابراین تو نام ما را در زمرۀ معترفان و مقرّان و گواهان بر حقّانیّت رسول خدا و بر حقّانیّت قرآن ثبت کن!»
آیات الهیّه که گفتار شوق به سوى خداوند قدیم ازلى است، ببینید با دلهاى گرسنه و جانهاى تشنه چه مىکند! کأنّه آدمى را از زمین بر مىکند و در فضاى قدس و فسحت نور تجرّد و وطن اصلى در حضور ربّ ودود مىنشاند.
خواب و خوراک را مىبرد، راحت را مىزداید؛ مؤمن در شبهاى تار زمستان سرد غسل مىکند یا وضو مىگیرد و مشغول تلاوت قرآن مىشود، به
- .آیه ٨٣، از سوره ٥: المائدة
