نور ملکوت قرآن - ج3

دربارۀ این مؤمنین اگر تصمیم و اراده بر امرى و جنگى قرار گرفت، در صورتى که با خدا از در صدق وارد شده و راه راست را بپیمایند، البتّه براى ایشان این امر، مطلوب و نیکو و مختار و انتخاب شده است.

 آیا شما این امید را دارید که اگر در روى زمین به حکومت و ولایتى برسید، ایجاد فتنه و فساد نمائید و قطع رحم نموده، با ارحام و اقرباء و خویشاوندان خود بریدگى و جدائى نموده، پیوند خود را بگسلید؟!

 این گروه از مردم آنانند که خداوند برایشان لعنت فرستاده و نداى دورباش از رحمت خود را زده؛ و بنابراین گوشهایشان را کر و چشمهایشان را کور کرده است (به‌طورى‌که ابدا از شنیدن و دیدن آیات الهى عبرت نمى‌گیرند و درس تذکار و تنبّه و بیدارى نمى‌آموزند).

 آیا این گروه از مردم مؤمن در قرآن تدبّر و تأمّل نمى‌نمایند، یا آنکه بر روى دلهایشان قفل‌هاى عدم ادراک و حجاب‌هاى تاریک زده شده و نمى‌گذارد آن نور باطن و ادراک وجدانى بروز کند و اثرش در خارج مشهود گردد؟!»

 در این آیه، نفاق و شکّ و تردید مردم مریض القلب و سیاه‌دل را ذکر مى‌کند که با نزول آیات قرآن و امر به جهاد، گویا حالت مرگ و غبار یأس و سردى و فسردگى و ترس از کشته شدن چنان بر چهرۀ آنها نشسته است که چشمهایشان در کاسۀ سر فرورفته و آخرین نفسهاى زندگى را در حال اغماء و بى‌هوشى مى‌کشند.

 يَحْذَرُ الْمُنافِقُونَ أَنْ تُنَزَّلَ عَلَيْهِمْ سُورَةٌ تُنَبِّئُهُمْ بِما فِي قُلُوبِهِمْ قُلِ اسْتَهْزِؤُا إِنَّ اللهَ مُخْرِجٌ ما تَحْذَرُونَ‌.¹

 «منافقین از آن مى‌ترسند که دربارۀ آنها سوره‌اى نازل شود و از مکنون‌