نور ملکوت قرآن - ج3

في العِلْمِ. «تأویل متشابهات را غیر از خدا و رسولش و راسخین در علم، کسى دیگر نمى‌داند.»

 و اگر چه ممکنست گفته شود: صدر آیه که فرموده است: هُوَ الَّذِي أَنْزَلَ عَلَيْكَ الْكِتابَ‌ دلالت مى‌کند بر آنکه پیامبر عالم به کتاب است؛ و نیازى به تذکّر آن دوباره نبود.

 و از جمیع آنچه گفته شد بدست آمد که در این آیۀ کریمه، علم انحصار به خداى تعالى دارد. و این با استثناهائى که دربارۀ علم تأویل، به این آیه مى‌خورد و افرادى را مسلّما عالم به تأویل قرار مى‌دهد منافات ندارد؛ همچنان‌که آیات دالّه بر انحصار علم غیب در خداوند تعالى با استثنائى که بر وى خورده است منافات ندارد:

 عالِمُ الْغَيْبِ فَلا يُظْهِرُ عَلى‌ غَيْبِهِ أَحَداً إِلَّا مَنِ ارْتَضى‌ مِنْ رَسُولٍ‌.¹

 «خداوند عالم به غیب است، و از غیبش کسى را آگاه نمى‌کند مگر آن پیامبر پسندیده و انتخاب‌شده خود را.» 

 و نیز منافات ندارد که مستثنى از جملۀ وَ مَا يَعْلَمُ تَأوِيلَهُ إلاَّ اللهُ خود راسخین در علم بوده باشند. براى آنکه منافات ندارد که این آیه شأنى از شئون راسخین در علم را بیان کرده باشد، که عبارت از درنگ در وقت شبهه و ایمان و تسلیم باشد، در مقابل آنان که در دلهایشان زیغ و انحراف است؛ و آنکه آیات دیگرى دلالت کند بر آنکه راسخین در علم و یا بعضى از ایشان عالم به حقیقت قرآن و عالم به تأویل آیاتش ـ بنا بر آنچه خواهد آمد ـ بوده باشند.»² 

مخالفت با حقیقت قرآن، انحصار به مشرکین ندارد

 بارى، مراد و منظور ما از استشهاد به این آیۀ مبارکه این بود که: مخالفت‌