نور ملکوت قرآن - ج3
جلد سوم مجموعۀ «نور ملکوت قرآن» از آثار ماندگار مرحوم علامه آیةالله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّسسرّه بوده که پیرامون جنبۀ «توحیدی بودنِ منطق قرآن و تربیت انسان کامل توسّط قرآن» با قلمی روان و بیانی سلیس به رشتۀ تحریر درآمده است. مهمترین مطالب این مجلّد: • منطق قرآن توحید خالص در جمیع شئون است • شاهنامه فردوسی مبایِن با روح اسلام • عیسی و موسای واقعی را قرآن معرفی میکند • جهل و تعصّب اورپا در عدم رجوع به قرآن • قرآن برملاکنندۀ خطاهای تورات و انجیلِ فعلی • فلسفۀ جهاد در اسلام، ایثار و انفاقِ توحید است • تحلیل و بررسی بردهداری در اسلام • علل ضعف مسلمین، ناشی از سستی در عمل به قرآن است • بحثی مفصل درباره اهداف و آرمانهای استعمار • نظر مؤلف درباره سیدجمالالدین اسدآبادی • نقشههای استعمار برای جلوگیری از اتحاد مسلمین و رویکارآمدن قرآن • بحثی دربارۀ فداکاریِ احمدشاه قاجار • قرآن موجب سیر کمالی نفوس مؤمنان است • ثمرۀ قرآن، تربیت انسان کامل است • قرآن بیان حقیقت امام است • قرآن بدون امام در حکم جسد بیروح
مرتب سازی:
نور ملکوت قرآن - ج3
75و نیز گفته است: يا أَيُّهَا النَّاسُ إِنَّا خَلَقْناكُمْ مِنْ ذَكَرٍ وَ أُنْثى وَ جَعَلْناكُمْ شُعُوباً وَ قَبائِلَ لِتَعارَفُوا إِنَّ أَكْرَمَكُمْ عِنْدَ اللهِ أَتْقاكُمْ.1
«اى مردم! ما شما را از یک مرد و زن آفریدیم، و به دستجات و قبائل مختلف منقسم کردیم تا در اثر این اختلاف شناخته شوید! تحقیقاً گرامىترین شما نزد خداوند کسى است که تقوایش افزون باشد.»2
اسلام تعصّب و تفاخر به قومیّت را نفی مینماید(ت)
- .صدر آیه ١٣، از سوره ٤٩: الحجرات
- در تفسیر «صافى» ملاّ محسن فیض کاشانى، طبع گراورى، در ج ٢، ص ٥٩٤ و ٥٩٥ در ذیل این کریمه مبارکه آورده است: «رسول خدا صلّى الله علیه و آله و سلّم در روز فتح مکّه گفت:
یا أیُّها النّاسُ! إنَّ اللهَ قَدْ أ ذْهَبَ عَنْکُمْ بِالإسْلامِ نِخْوَةَ الْجاهِلیَّةِ وَ تَفاخُرَها بِئابآئِها. إنَّ الْعَرَبِیَّةَ لَیْسَتْ بِأبٍ وَالِدٍ وَ إنَّما هُوَ لِسانُ ناطِقٍ، فَمَن تَکَلَّمَ بِهِ فَهُوَ عَرَبیٌّ. ألا إنَّکُمْ مِنْ ءَادَمَ، وَ ءَادَمُ مِنَ التُّرابِ؛ و إنَّ أکْرَمَکُمْ عِنْدَ اللهِ أتْقَاکُمْ. «اى مردم! خداوند به برکت اسلام، نخوت و غرور جاهلیّت را از شما زدود، و فخریّه نمودن و مباهات به پدرانتان را از بین برد. عربى بودن، پدرى نیست که بچّه بزاید، بلکه فقط گفتارى است بر سر زبان گویندهاى؛ بنا بر این هرکس بدین سخن تکلّم کند عربى است. آگاه باشید! تحقیقاً شما از آدم هستید، و آدم هم از خاک بود؛ و حقّا گرامىترین شما در نزد خداوند، باتقواترین شماست!»»
و محمّد أحمد جاد المولى بک در کتاب خود «محمّد المثل الکامل» طبع دوّم، ص ٢٢٧ (و نیز ابن أبى الحدید در شرح خطبۀ ١٤٥ «نهج البلاغة» از طبع دار الکتب العربیّة مصر، ج ٩، ص ١٠٧) از رسول خدا صلّى الله علیه و آله و سلّم آورده است که: «فرمود: «إنَّ اللهَ قَدْ أ ذْهَبَ عَنْکُمْ عُبَیَّةَ الْجاهِلیَّةِ وَ فَخْرَها بِالآبآءِ. مُؤْمِنٌ تَقیٌّ، وَ فاجِرٌ شَقیٌّ؛ أنْتُمْ بَنوءَادَمَ، وَ ءَادَمُ مِنْ تُرابٍ.» «لِیَدَعَنَّ رِجالٌ فَخْرَهُمْ بِأقْوامٍ إنَّما هُمْ فَحْمٌ مِنْ فَحْمِ جَهَنَّم، أ وْ لَیَکُونُنَّ أهْوَنَ عَلَی اللهِ مِنَ الْجِعْلانِ الَّتی تَدفَعُ بِأنْفِها النَّتَنَ.» «خداوند نخوت و باد غرور جاهلیّت را، و فخریّه به پدران را از شما برداشت. مردم، یا مؤمن و در حفظ و مصونیّت خدا هستند، یا فاجر و بدبخت و تبهکار. شما همگى پسران آدم هستید و آدم از خاک بود.» «حتما باید رها کنند کسانى که افتخار به پدران داشتند؛ اینها قطعه زغالى از زغالهاى جهنّمند، و یا آنکه در نزد خداوند پستترند از سوسکهاى جُعَلى که در روى زمین، کثافات را با دماغشان میرانند.»
و نیز فرمود: لَیْسَ مِنّآ مَنْ دَعَا إلَی عَصَبیَّةٍ، وَ لَیْسَ مِنّا مَنْ قاتَلَ عَلَی عَصَبیَّةٍ، وَ لَیْسَ مِنّا مَنْ ماتَ عَلَی عَصَبیَّةٍ. «نیست از ما کسى که به سوى عصبیّت و پیوند خانوادگى بخواند و آن را وسیلۀ فخریّه و مباهات خود قرار دهد. و نیست از ما کسى که بر اساس عصبیّت و پیوند خانوادگى و غرور فامیلى کشتار کند. و نیست از ما کسى که بر اساس عصبیّت و اتّکاء به پیوند خانوادگى از دنیا برود.»»
و شاهد و دلیل بر عدم منفعت قرابت و خویشى، آیه قرآن است که مىگوید: فَإِذا نُفِخَ فِي الصُّورِ فَلا أَنْسابَ بَيْنَهُمْ يَوْمَئِذٍ وَ لا يَتَساءَلُونَ. (آیه ١٠١، از سوره ٢٣: المؤمنون) «پس چون در صور دمیده شود و مردگان زنده شوند، در آنجا دیگر رابطۀ نسب در میان مردم نیست؛ و از یکدیگر بر این عنوان پرسشى نمىنمایند.» و نیز این آیۀ قرآن است: لَنْ تَنْفَعَكُمْ أَرْحامُكُمْ وَ لا أَوْلادُكُمْ يَوْمَ الْقِيامَةِ يَفْصِلُ بَيْنَكُمْ وَ اللهُ بِما تَعْمَلُونَ بَصِيرٌ. (آیۀ ٣، از سورۀ ٦٠:الممتحنة) «در روز قیامت نه اقرباء و خویشاوندان شما و نه فرزندان و اولاد شما، به شما منفعتى نمىرسانند؛ میان شما و آنها جدائى مىافتد. و خداوند به آنچه را که مىکنید بینا و بصیر است.»