نور ملکوت قرآن - ج3

 وَ إنَّمَا فَعَلَ ذَلِکَ لِئَلاَّ یَدَّعِیَ أهْلُ الْبَاطِلِ مِنَ الْمُسْتَوْلِینَ عَلَی‌ مِیرَاثِ رَسُولِ اللهِ صَلَّی‌ اللهُ عَلَیْهِ وَ ءَ‌الِهِ مِنْ عِلْمِ الْکِتَابِ مَا لَمْ یَجْعَلْهُ لَهُمْ، وَ لِیَقُودَهُمُ الاِضْطِرَارُ إلَی‌ الاِیتِمَارِ بِمَنْ وَلاَّهُ أمْرَهُمْ؛ فَاسْتَکْبَرُوا عَنْ طَاعَتِهِ تَعَزُّزًا وَ افْتِرَآءً عَلَی‌ اللهِ عَزَّ وَجَلَّ وَ اغْتِرَارًا بِکَثْرَةِ مَنْ ظَاهَرَهُمْ وَ عَاوَنَهُمْ وَ عَانَد اللهَ جَلَّ اسْمُهُ وَ رَسُولَهُ.¹

 «سپس خداوند جلّ ذکره، به‌واسطۀ گسترش رحمت عامّه‌اش و رأفت و محبّت به خلائقش و علمى که داشته است بر آنچه تغییر دهندگان و تبدیل‌کنندگان، در کلام وى احداث مى‌کنند؛ گفتار خود را در قرآن مجیدش به سه دسته تقسیم کرده است:

 یک قسم از آن را تمام طبقات از عالم و جاهل میدانند. و یک قسم از آن را نمى‌فهمد مگر کسى که ذهنش پاک و احساسش لطیف و إدراک و عقل او صحیح بوده باشد، و از آن گروهى باشد که خداوند دل و سینه‌اش را براى پذیرش اسلام گسترده و منشرح نموده باشد. و یک قسم از آن را در نمى‌یابند مگر خدا و پیغمبرانش و آنان که در علم رسوخ دارند.

 و این تقسیم گفتارش را در قرآنش بر این سه گونه، به دو جهت نمود: اوّل آنکه: اهل باطل و دروغ که بر میراث رسول خدا صلّى الله علیه و آله و سلّم استیلا یافته و آن را به غصب از روى خدعه و مکر ربوده‌اند، نتوانند از علوم قرآن چیزى را ادّعا کنند که براى آنها قرار داده نشده است.

 دوّم آنکه: ضعف و نقصان علم در آنها، ایشان را ناچار کند تا فرمان آن کسى را که خداوند به‌واسطۀ کثرت و شدّت علمش، صاحب ولایت و امر آنها