نور ملکوت قرآن - ج3

از یحیى بن سلیمان، از ابن فضیل، از إبراهیم بن هجرى، از أبو صادق که گفت:

 «أبو أیّوب انصارىّ بر ما در ولایت عراق وارد شد، و قبیله أزد براى وى جزرى‌¹ را به رسم قربانى هدیّه آوردند. و آن هدیّه را با من فرستادند که به نزد وى ببرم. من بر أبو أیّوب وارد شدم و سلام کردم، و به او گفتم: یَا أبَا أیُّوب! قَدْ کَرَّمَکَ اللهُ بِصُحْبَةِ نَبِیِّهِ صَلَّی‌ اللهُ عَلَیْهِ وَ ءَ‌الِهِ وَ سَلَّمَ وَ نُزُولِهِ عَلَیْکَ؛ فَمَا لِی‌ أرَاکَ تَسْتَقْبِلُ النَّاسَ بِسَیْفِکَ تُقَاتِلُهُمْ هَؤُلآءِ مَرَّةً وَ هَؤُلآءِ مَرَّةً؟! 

 «اى أبو أیّوب! خداوند ترا به همنشینى رسول خدا، و به وارد شدن آن حضرت بر خانه تو مکرّم و معزّز و گرامى داشته است؛ با وجود این سوابق درخشان و این خصوصیّات، چرا مى‌بینم در برابر مردم روى مى‌آورى و با آنها با شمشیر مواجه شده، گاهى با این جماعت و گاهى با آن جماعت مى‌ستیزى و جنگ مى‌نمائى؟!»

 قَالَ: إنَّ رَسُولَ اللهِ صَلَّی‌ اللهُ عَلَیْهِ وَ ءَ‌الِهِ وَ سَلَّمَ عَهِدَ إلَیْنَا أن نُقَاتِلَ مَعَ النَّاکِثِینَ، فَقَدْ قَاتَلْنَاهُمْ. وَ عَهِدَ إلَیْنَا أن نُقَاتِلَ مَعَ الْقَاسِطِینَ، فَهَذَا وَجَّهَنَا إلَیْهِمْ (یَعْنِی‌ مُعَاوِیَةَ وَ أصْحَابَهُ). وَ عَهِدَ إلَیْنَا أن نُقَاتِلَ مَعَ الْمَارِقِینَ، وَ لَمْ أرَهُمْ بَعْدُ.²

 «أبو أیّوب در پاسخ گفت: رسول خدا صلّى الله علیه و آله و سلّم از ما عهد و میثاق گرفته است که با ناکثین (ناقضین پیمان) جنگ کنیم؛ و ما با آنها جنگ کردیم.