امام شناسی ج1

الحَبَّ و العَلَفَ و الماء.

 فقال لهم ذلک الطَّیرُ المُتِلَطَّخُ بالدَّمِ: یا وَیلَکم! أ تشتغِلُونَ بالمَلاهِی، و ذِکرِ الدُّنیا و المَناهِی، و الحُسینُ فی أرضِ کربَلا فِی هذا الحَرِ مُلقَی عَلَی الرَمضَاء ظَامئٌ مَذبوحُ و دمهُ مَسفُوحٌ

 فَعادَتِ الطیورُ، کلٌّ منهُم قاصداً کربَلا؛ فرأوا سَیدَنا الحُسینَ مُلقیً فی الأرضِ جُثَّةً بلا رأسِ، و لا غُسلٍ، و لا کفنٍ، قد سَفَّت عَلیهِ السَّوافِی، و بدنُهُ مَرضوصٌ، قد هَشَمَتهُ الخیلُ بحَوافِرها؛ زُوارُهُ وحوشُ القِفار، و نَدبتهُ جنُّ السهولِ و الأوعار قد أضاءَ التُرابُ من أنوارِهِ، و أزهَر الجَوُّ من أزهَارِهِ.

 فلمَّا رأتهُ الطیور، تَصایحنَ، و أعلَنَّ بالبکاءِ و الثبورِ و تواقعنَ علَی دَمهِ، یتمَرغنَ فیهِ، و طارَ کلُّ واحدٍ منهُم إلی ناحِیةٍ یعلمُ أهلهَا عَن قَتلِ أبِی‌عَبداللَه.¹

 از طریق أهل بیت روایت شده است که چون حضرت حسین بن علی علیه السّلام به‌شرف شهادت نائل شدند، بدن آن حضرت همین‌طور روی زمین کربلا افتاده بود و خون آن حضرت بر روی زمین ریخته و مشهود بود؛ تا آنکه یک مرغ پرنده سفید رنگی آمد و بدن خود را به‌خون آن حضرت مالید و در حالی‌که خون قطره قطره از بالهای او می‌چکید به‌پرواز درآمد.

 تا رسید به‌جائی که دید پرندگانی در زیر سایه ها، بر روی درخت‌ها و شاخه‌ها نغمه سرائی می‌کنند و با یکدیگر سخن از دانه و علف و آب دارند.

 این مرغ بخون آلوده، به آنها گفت: وای بر شما! آیا شما در این مکان خوش آب و هوا سرگرم خود هستید و از دنیا و لذائذ آن یاد می‌کنید، و حسین در زمین کربلا در این هوای گرم بروی ریگها و زمین تفته افتاده، او را تشنه کام سر بریدند، و خون او را بروی زمین ریختند؟

 آن پرندگان همگی محل‌های خوش آب و هوای خود را ترک گفته و به‌سوی کربلا به‌پرواز درآمدند؛ و دیدند که آقای ما حسین علیه السّلام بروی زمین افتاده جسمی است بدون سر، نه کسی او را غسل داده، و نه کفن نموده، بادهای بیابان بر آن بدن