امام شناسی ج1

 ثمّ نَبَّه آدمَ عَلَی مُستَودِعهِ، و کشَفَ لَه [عَنْ‌] خَطَرِ مَا ائتَمَنَه علیه، بعدَ ما سمَّاهُ اماماً عندَ الملائکةِ،

 فکانَ حظُّ آدمَ منَ الخیرِ مَا آواهُ مِن مُستودعِ نورنا، و لَم یزَل اللَهُ تعالَی یخبأ النورَ تحتَ الزمان إلَی أن فَضَّل محمداً صلّی اللَه علیه (و آله) و سلّم فِی ظاهرِ الفَتَرات.

 فدَعا الناسَ ظاهراً و باطناً، و نَدَبَهم سرّاً و إعلاناً، وَ استَدعَی علَیهِ السَّلام التنبیهَ عَلَی العَهدِ الَذی قَدَّمَه إلی الذَّرِ قَبلَ النَسلِ

 فَمَن وافَقَهُ و قَبَسَ مِن مصباح النورِ المُقدِم، اهتَدَی إلی سّرهِ و استَبانَ واضُحُ أمرِهِ، و مَن ابلَستهُ الغَفلَةُ، استَحَقَّ السَخَطُ

 ثُمّ انتَقَل النُورِ إلَی غَرائِزنا، وَ لَمَع فی أئمَّتنا فنَحنُ أنوارُ السمآء و أنوارُ الأرضِ، فَبنَا النَجَاةُ، وَ مِنَّا مَکنُونُ العِلمِ، وَ إلینَا مَصیرُ الأمور،

 و بمَهدِینَا تَنقَطعُ الحُجَجُ، خَاتمةُ الأئَّمةِ، و مُنقِذِ الأمَّةِ، و غَایةِ النُّورِ، و مَصدَرِ الأمُورِ

 فَنَحنُ أفضَلُ المَخلُوقِینَ، و أشرَفُ المُوَحِّدینَ، و حُجَجُ ربِّ العَالَمین.

 فَلیهنَأ بالنِعمَةِ مَن تَمَسَّک بولایتِنا، وَ قَبَضَ عَلَی عُروَتِنا

 ترجمه: و سپس خداوند آدم بوالبشر را بر آن‌چه در او به ودیعت نهفته شده بود آگاه و مطلّع گردانید، و از عظمت و بزرگی آنچه نزدش به رسم امانت سپرده و او را بر آن امین قرار داده بود، پرده برداشت؛ و این بعد از آن بود که آدم را در نزد فرشتگان به عنوان «امام» نام‌گذاری نموده و منصب امامت و ولایت را بدو تفویض کرده بود.

 بنابراین حظّ و بهره آدم از خیر و رحمت، بهمان مقداری بود که خداوند از نور نهفته و به ودیعت سپرده شده ما، در او فرود آورده و تمکین داده بود.

 و بر همین منوال خداوند تعالی پیوسته آن نور را در تحت گذران زمان‌ها پنهان می‌داشت تا اینکه محمّد را که درود و سلام خدا بر او و بر اهل بیتش باد ـ در ظاهر زمانهای فترت نیز ـ که از پیامبران خالی بود ـ برتری و فضیلت داد.

 در این‌حال مردم را از دو وجهه ظاهر و باطن به این پیامبر دعوت نمود، و در