تفسیر آیه نور (اللَه نور السموت و الارض)

نمی‌‌دهد، چون عقل ندارد، نور ندارد؛ آدم دیوانه نور ندارد، عقل ندارد. پس عقل چیست؟ عقل می‌شود نور.

علم نور است چون خودش ظاهر است و با او مجهولات را حل می‌کنند

 علم چیست؟ علم نور است چون خودش ظاهر است و با او مجهولات را حلّ می‌کنند؛ انسان خیلی جهل دارد ولی وقتی چراغ علم روشن شد تمام آن نقاطِ جهل به برکت این علم، روشن می‌شود. عیناً مانند همان چراغی که در اینجا روشن می‌شود، و ما می‌بینیم افراد مختلفُ الأندام، پیر و جوان و خندان و گریان و متفکّر و مبهوت، و هر کدام از ما دارای یک قیافه‌ای هستیم، در مکان‌های متعدّد، با حالات مختلفه، این به واسطۀ نور روشن می‌شود؛ چراغ علم هم که روشن می‌شود نور است، تمام مجهولاتی که در محلّ نفس انسان واقع شده، به واسطۀ آن چراغ علم، نورانی و نوربخش می‌شود.

 از انسان سؤال می‌کنند که: آقا فلان چیز چیست؟ می‌گوید: من نمی‌دانم. قبل از اینکه آن چراغِ علم روشن بشود، انسان می‌گوید: نمی‌دانم. (این‌قدر انسان می‌گوید نمی‌دانم!) یک روزی می‌گوید: می‌دانم.

 یا آنکه این چراغ اگر الآن خاموش بشود، بنده از شما سؤال می‌کنم:

 آقا! عقب مسجد کیست؟ می‌گویید: نمی‌‌دانم.

 ـ ساعت چند است؟ ـ نمی‌‌دانم؛

 ـ این آب سرد است یا گرم است؟ ـ نمی‌‌دانم؛

 ـ چند نفر در این مسجدند؟ ـ نمی‌‌دانم.

 چون چراغ نیست؛ امّا تا چراغ را روشن کنیم:

 ـ ساعت چند است؟ ـ پنج دقیقه به ده؛

 ـ آب چه اندازه در این لیوان است؟ ـ لیوان پُر است تا لبۀ آن؛

 ـ این قالی مال کجاست؟ فوراً می‌گویید: مال اراک است، ارزش ندارد؛

 امّا اگر این مسجد تاریک باشد نمی‌توانید بگویید. می‌گویید: آقا بگذار فردا صبح بشود، روز بیاید تا من بفهمم.