
شرح فقراتی از دعای افتتاح
کتاب نفیس «شرح فقراتی از دعای افتتاح» اثر ذیقیمتِ حضرت علامه آیتاللَه حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّساللَهسرّه، حاصل دهجلسۀ برجایمانده از فرمایشات ایشان در شرح دعای افتتاح میباشد، که در شبهای ماه رمضان در جمع رفقا و شاگردان سلوکی خویش، به شرح و تبیینِ اسرار و نکاتِ عرفانی و توحیدی این دعای شریف پرداخته بودند. طرح نکات عرفانی و توحیدی با بیان شیوا و روان، در قالب آیات و روایات شریفه، همراه با ذکر امثله و نمونههای عینی، با اتکا به مبانی عرفانی و حکمی، از خصوصیات این اثر ارزشمند است که قلوب تشنۀ حقیقت را سیراب نموده و پویندگان معرفت ناب را رهنما خواهد بود. مهمترین مطالب این اثر: • خدا که ارحمالراحمین است چرا کفار را عقاب میکند؟ • حکمت قصاص در اسلام • رفتار کریمانۀ امام سجّاد علیهالسلام در مرگ فرزندشان • کیفیت برخورد پیامبر با خطاکاران و معاندین • رحمت دو صورت دارد: محبتکردن و گوشمالیدادن • سریان رحمت واسعۀ پروردگار در بخشش خطاکاران و عقاب معاندین • معنای جمال و جلالالهی • صیقلدادن قلب یعنی اعتراف به عبودیّت و مسکنت • جاهلیّت یعنی پافشاری روی سنتهای ناشی از موهومات و خرافات • اهمیت تلاوت قرآن در نماز • توضیحی پیرامون احکام شرعی، عقلی و فطری • خلقت یعنی ظهور و تجلّی • معنای واحدبالصرافة به بیانی ساده • تبیین حقیقت وجود ربطی و فقری موجودات • قدرت حقیقی در خوشتنداری و غلبه بر هواینفس • قرب پروردگار به انسان در عین بُعد • کیفیت حضور خداوند در همۀ زمانها و مکانها • ظهور شهوات مادی، به صورت آتش در قیامت • تقدم مقام عبودیت بر مقام ولایت • صفات و خصوصیات عجیبِ امیرالمؤمنین علیهالسلام
شرح فقراتی از دعای افتتاح
59میشود، و خلاصه بتپرستی هم غیر از این چیزی نیست. بتپرستها این بتها را از یک سنگی یا از طلا و جواهر یا از استخوانها میتراشند ـ من بتهای کوچک دیدهام که به اندازهای قشنگ این بت را از استخوان تراشیده بودند، به اندازۀ یک بند انگشت بود و واقعاً باید به آن تراشنده هزاران آفرین گفت که چه صنعتی به کار برده است! معلوم بود که این بت از بتهای سابق بوده است که اینها را میپرستیدند و میگفتند: خدا است ـ بعد میآیند در مقابل آن قربانی میکنند،1 و قهر و لطف او را قهر و لطف میدانند، و جسارت به او را چنین میدانند. بعضی بتها مثل بت لات و عزّیٰ را که از طلا میساختند و یا از سنگ میتراشیدند، بزرگتر بود و به اندازۀ قامت انسان و به شکل انسان بود، آنوقت برایش نذر میکردند، قربانی میکردند، بچّههای خودشان را واقعاً جلوی او قربانی میکردند و سر میبریدند،2 و غضب و محبّت بت را غضب و محبّت میدانستند و میگفتند: واقعاً بر ما غضب میکند! ما این کار را بکنیم تا خوشحال بشود؛ اگر این کار را بکنید بدش میآید! و بر همین اساس عمل میکردند.
کارهای خرافی و جاهلانۀ ما یعنی بتپرستی
پس شما خوب توجّه کنید که همین کارهای ما یک نوع بتپرستی است دیگر! این سیزدهبهدر رفتن چیست؟ آیا با بتپرستی تفاوتی دارد؟ انسان وقتی سیزده را نحس بداند، برایش واقعاً بد است! و روی این هم کار کنند و تبلیغ کنند که در روز سیزده هر کس کار کند، برایش آمد ندارد! و اگر انسان در بیابان نرود و علف گره نزند، چنین و چنان میشود! قسم به خدا این سیزده با دوازده و با چهارده
- سوره مائده (٥) آیه ٣:﴿وَمَا ذُبِحَ عَلَى ٱلنُّصُبِ﴾؛
امام شناسی، ج ٨، ص ٦١: «و آن حیوانی که برای تقرّب به خدایان، بر روی سنگ مَعْبَد کشته میشود.» - سوره انعام (٦) آیه ١٣٧:﴿وَكَذَٰلِكَ زَيَّنَ لِكَثِيرٖ مِّنَ ٱلۡمُشۡرِكِينَ قَتۡلَ أَوۡلَٰدِهِمۡ شُرَكَآؤُهُمۡ لِيُرۡدُوهُمۡ وَلِيَلۡبِسُواْ عَلَيۡهِمۡ دِينَهُمۡۖ وَلَوۡ شَآءَ ٱللَّهُ مَا فَعَلُوهُۖ فَذَرۡهُمۡ وَمَا يَفۡتَرُونَ﴾.
- سوره مائده (٥) آیه ٣:﴿وَمَا ذُبِحَ عَلَى ٱلنُّصُبِ﴾؛
