رساله لب اللباب در سیر و سلوک أولی الألباب
علامه آیت‌الله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّس سرّه «رساله لب اللباب» را که اولین دوره از درسهای اخلاقی و عرفانیِ علامه طباطبائی ـ قدّس سرّه ـ است به همراه تنقیحات و اضافاتی، به رشتۀ تحریر و تقریر درآورده‌اند. این کتابِ نفیس به تصدیق اهل نظر دارای بیانی شیوا و جامعیتی در بیان مراتبِ نفس و ایمان، کیفیت سیروسلوک، و لزوم استمداد از تربیت استاد کامل می‌باشد که به سه زبان فارسی، انگلیسی و فرانسوی ترجمه شده و در برخی از دانشگاه‌های معروف و معتبر دنیا به عنوان منبع تدریس رواج یافته است. اهم مطالب مندرج: • مقام و منزلت انسان در عالم امكان • لزوم حرکت انسان به سمت خدا با تمام شراشر وجود • ضرورت حركت در مسير عرفان و توحيد و فراگیری علوم باطنی • فرق مكتب توحيد با ساير مكاتب؛ و علل معارضه با آن • سیر و سلوک در اصطلاح عرفا • آثار مراقبه در وجود سالک و مراحل آن • لزوم التزام سالک به امور شرعی • راه شناخت استاد کامل و لزوم استمداد از او • شرح تفصيلى عوالم دوازدهگانۀ مقدّم بر عالم خلوص • شرح تفصیلی طریق و کیفیت سیر و سلوک • نفس سلوک و فناء در ذات احديّت، تنها هدف سالک • طریقۀ احراق تنها راه وصول به حقیقت • نفی خواطر یکی از مهمّات وصول به مقصد و مطالب نفیس دیگری كه اطّلاع بر آنها مسير حركت سالك را روشنتر، استقامت او را بيشتر، عزم و اراده او را راسختر و وى را در مقابله با وسوسۀ خنّاسان محفوظ و مصون خواهد داشت.
رساله لب اللباب در سیر و سلوک أولی الألباب
45فِی الْأَرْضِ إِلَّا مَنْ شاءَ اللهُ.1
از این آیه به طور حتم دستگیر مى‌شود که به طور اجمال جماعتى از فزع و صعقه قیامت در امانند، و چون به آیه شریفه:
فَإِنَّهُمْ لَمُحْضَرُونَ ـ إِلَّا عِبادَ اللهِ الْمُخْلَصِينَ2 ضمیمه گردد معلوم مى‌شود که آن گروه که از صعقۀ قیامت در امانند عبارتند از:
بندگان مخلَص خدا، زیرا بندگان مخلَص به یک معنى ابدا داراى اعمالى نیستند تا آنان را براى حساب آن در عرصۀ قیامت حاضر سازند. آنان به واسطۀ مراقبت و ریاضات شرعیّه در جهاد انفسیّه کشته شده و به حیات ابدى پیوسته‌اند و از قیامت عُظماى انفسیّه عبور کرده‌اند، در دوران مجاهده به حساب آنان رسیدگى شده و حال به واسطۀ قتل فی سبیل الله در نزد خداى خود به خلعت حیات ابدى مخلَّع و از روزى‌هاى خاصّۀ خزانۀ ربوبى متنعّمند.
قال عزّ من قائل:
وَ لا تَحْسَبَنَّ الَّذِینَ قُتِلُوا فِی سَبِیلِ اللهِ أَمْواتًا بَلْ أَحْیاءٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ یُرْزَقُونَ.3
و زیاده بر آن، آنکه احضار، فرع بر عدم حضور است و اینان
- آیۀ ٦٨، از سورۀ ٣٩: زمر:[و در صور دمیده شود، پس هر که در آسمان‌ها و زمین است بمیرد و هلاک شود مگر آن کس که خدا بخواهد].
- آیۀ ١٢٧، ١٢٨، از سورۀ ٣٧: صافّات:[پس به درستى که آنها البتّه احضارشدگانند مگر بندگان مخلَص خدا].
- ترجمه در ص ٢٨ گذشت.