کتاب شریف «آیین رستگاری» حاصل بیانات حضرت علامه آیتاللَه حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی ـ قدّساللَهسرّه ـ پیرامون «اصول و آدابِ لازم در سیرو سلوک الی اللَه» میباشد که به زبانی سلیس و روان برای یکی از اصدقای ایمانی خویش بیان فرمودهاند، که در عین سلاست و شیوایی، پرده از حقایقی نشکفته برمیدارند که در نوع خود بینظیر است. متن پیاده شدۀ این بیانات به همراه مقدمه و تصحیح فرزند بزرگوارشان حضرت آیتاللَه حاج سید محمدمحسن حسینی طهرانی ـ قدّساللَهسرّه ـ به زیور طبع آراسته گردیده است. اهم مطالب مندرج در این اثر: • از نتایج سلوک الی اللَه زدودهشدن غلّ و غش و کدورتهای باطنی است • از نتایج سلوک الی اللَه بیتعلّقی و آسودگی خاطر و خیال است • اعتمادبهنفس در مقابل اعتماد به خدا، اعتماد به بت است • سالک نباید فکر خود را به امور جزئی و کوچک متوقّف کند • باید از هر چه غیر خداست چشم پوشید • باید در راه خدا با همّت بلند گام نهاد • از اول سلوک تا آخر سلوک نباید غیر خدا را دید • درد سالک درد خداست و تا به خدا نرسد دلش آرام نمیگیرد • سالک نباید با مردم عوام سرو کله زده و مجادله کند • از ضررهای کتمان اسرار، عجب و خودپسندی • سلوک و راه خدا و عرفان بازیچه نیست • لزوم متابعت کامل از استاد سلوک • چند رکن مهم در سلوک: «سکوت»، «سلامت مزاج»، «شبزندهداری»، «عزلت و معاشرت با اولیایالهی»، «دوام ذکر خدا» • تجلیات خدا فقط در سایه آرامش نفس • حفظ زبان، یکی از راههای کنترل قلب • مراقبه و تزکیه در سیر و سلوک
مرتب سازی:
آیین رستگاری
19سیر و سلوک الی الله دسترسی پیدا کند و در موارد حیاتی و کلیدی و حیرت و تشکیک از آنان بهرهمند گردد.
مرحوم علاّمه آیة الله العظمی عارف کامل و سالک واصل حاج سیّد محمّد حسین حسینی طهرانی ـ رضوان الله علیه ـ از نوادر اولیای الهی و عباد صالحین او است که خود پس از طیّ مراتب سلوک در خدمت استاد اعظم و عارف واصل حضرت علاّمه طباطبایی ـ قدّس الله سرّه الشّریف ـ و سپس مرحوم عارف بالله و بأمرالله حاج شیخ محمّد جواد انصاری همدانی ـ قدّس الله سرّه ـ ، در آخر الأمر رحل اقامت و اعتکاف را در عتبۀ مقدّسه ملکوتیّه انسان العین و عین الانسان حضرت حاج سیّد هاشم حدّاد ـ روحی فداه ـ افکند و به سر منزل مقصود واصل گردید و در حریم معبود وفود نمود.
مرحوم علاّمه طهرانی بارها میفرمود: «وقتی من به محضر حضرت حدّاد رسیدم گمشدۀ خود را پیدا نمودم و همۀ مطالب و تقاضاها و اُمنیّه خویش را در او یافتم.»
مرحوم علاّمه طهرانی با خصوصیّات ویژه خود چون وفور علمی در فنون مختلفه فقه و تفسیر و فلسفه و عرفان نظری و غیره میتوان رتبه اعلمیّت در مرجعیّت و فتوا را برایشان نسبت به جمیع اقران خویش اثبات نمود، و از این جهت به اعتقاد حقیر در زمان ایشان کسی به مانند و مثال او یافت نگردید؛ و از جهت حرکت در سیر قرب حقّ و سلوک إلی الله شاگرد وحید و پروردۀ فرید اساتید خود واقع گردید، چنانچه از مرحوم حدّاد ـ رضوان الله علیه ـ شنیدم که فرمود: «من هرچه داشتم به پدرت سیّد محمّد حسین دادم!»
علاّمه طهرانی که به دستور استاد خود مرحوم حدّاد از نجف به طهران مهاجرت کردند در مسجد قائم به تبلیغ و ترویج و تبیین مبانی شریعت غرّاء و طریقت بیضاء همّت گماردند و با ایراد سخنرانیها و مجالس وعظ به ارشاد و تنویر افکار و قلوب اشتغال ورزیدند.