کتاب شریف «آیین رستگاری» حاصل بیانات حضرت علامه آیتاللَه حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی ـ قدّساللَهسرّه ـ پیرامون «اصول و آدابِ لازم در سیرو سلوک الی اللَه» میباشد که به زبانی سلیس و روان برای یکی از اصدقای ایمانی خویش بیان فرمودهاند، که در عین سلاست و شیوایی، پرده از حقایقی نشکفته برمیدارند که در نوع خود بینظیر است. متن پیاده شدۀ این بیانات به همراه مقدمه و تصحیح فرزند بزرگوارشان حضرت آیتاللَه حاج سید محمدمحسن حسینی طهرانی ـ قدّساللَهسرّه ـ به زیور طبع آراسته گردیده است. اهم مطالب مندرج در این اثر: • از نتایج سلوک الی اللَه زدودهشدن غلّ و غش و کدورتهای باطنی است • از نتایج سلوک الی اللَه بیتعلّقی و آسودگی خاطر و خیال است • اعتمادبهنفس در مقابل اعتماد به خدا، اعتماد به بت است • سالک نباید فکر خود را به امور جزئی و کوچک متوقّف کند • باید از هر چه غیر خداست چشم پوشید • باید در راه خدا با همّت بلند گام نهاد • از اول سلوک تا آخر سلوک نباید غیر خدا را دید • درد سالک درد خداست و تا به خدا نرسد دلش آرام نمیگیرد • سالک نباید با مردم عوام سرو کله زده و مجادله کند • از ضررهای کتمان اسرار، عجب و خودپسندی • سلوک و راه خدا و عرفان بازیچه نیست • لزوم متابعت کامل از استاد سلوک • چند رکن مهم در سلوک: «سکوت»، «سلامت مزاج»، «شبزندهداری»، «عزلت و معاشرت با اولیایالهی»، «دوام ذکر خدا» • تجلیات خدا فقط در سایه آرامش نفس • حفظ زبان، یکی از راههای کنترل قلب • مراقبه و تزکیه در سیر و سلوک
مرتب سازی:
آیین رستگاری
41که در قرآن مجید خیلی مادّه ضلال میآید، ﴿فِي ضَلَٰلٖ﴾،1 در افکارشان گم میشوند و نمیتوانند بالاتر بروند. مشرکین و کفّار در ضلالند یعنی در گُمی هستند، یعنی در افکار و نیّاتشان گم میشوند. و از این مرحله نمیتوانند حرکت کرده و جلو بروند. مؤمنین هستند که گم نمیشوند، و با آن نوری که دارند بالا میروند. و هر کدام به حسب درجه و مقام خودشان، در یک جای خاصّی قرار میگیرند؛ هرکه نورش بیشتر، معرفتش بیشتر، تقوایش بیشتر، پاکیاش بیشتر، جای بهتری دارد.
باید راه خدا را با اختیار و مجاهده طی نمود
و این راه هم باید با اختیار طیّ بشود؛ فرق هم نمیکند، پیغمبر باشد یا امام باشد یا مردمان عادی؛ پیغمبر هم به آن درجات و مقاماتی که رسید با مجاهده رسیده است، تکلیف از طرف پروردگار آمد:
﴿يَـٰٓأَيُّهَا ٱلۡمُزَّمِّلُ * قُمِ ٱلَّيۡلَ إِلَّا قَلِيلٗا * نِّصۡفَهُۥٓ أَوِ ٱنقُصۡ مِنۡهُ قَلِيلًا * أَوۡ زِدۡ عَلَيۡهِ وَرَتِّلِ ٱلۡقُرۡءَانَ تَرۡتِيلًا * إِنَّا سَنُلۡقِي عَلَيۡكَ قَوۡلٗا ثَقِيلًا * إِنَّ نَاشِئَةَ ٱلَّيۡلِ هِيَ أَشَدُّ وَطۡٔٗا وَأَقۡوَمُ قِيلًا﴾2.3 همین حالا هم برخیز! خود پیغمبر تمام عبادتها را در کوه حراء4 انجام داده، در آن مکانهای خلوت، در مدّت چهل سال، و آن درجات و کمالات را طیّ کرده، حالا که پیغمبر
- در قرآن مجید ٢٧ مرتبه کلمه ضلال با عبارتی چون ﴿فِي ضَلَٰلٖ مُّبِينٖ﴾، ﴿فِي ضَلَٰلِۢ بَعِيدٖ﴾، ﴿فِي ضَلَٰلٖ كَبِيرٖ﴾، ﴿فِي ضَلَٰلٖ وَسُعُرٖ﴾ و ... آمده است. (محقّق)
- سوره المزّمّل (٧٣) آیات ١ الی ٦.
- برگرفته از نور ملکوت قرآن، ج ٣، ص ٢٩١؛ ولایت فقیه در حکومت اسلام، ج ٤، ص ٨٠:
«ای رِدا به خود پیچیده! برخیز تمام شب را مگر مقدار اندکی از آن. نصف شب را برخیز، یا مقداری از نصف کم کن، یا مقداری بر نصف اضافه کن! و قرآن را به طور ترتیل قرائت کن! ما به زودی بر تو گفتار گرانی را القاء خواهیم نمود. آن سیاهی شب که پیدا میشود و در عالم ظهور و بروز میکند، برای ایستادن در محراب عبادت و گفتار راستین خیلی بهتر است؛ آن سیاهی، قدم را برای جلب منافع و فیوضات ربّانی استوارتر قرار میدهد و پا را محکمتر میگذارد.» - امام شناسی، ج ١٢، ص ١٥٤: «حِراء با کسره راء، نام کوهی است از کوههای جبل النّور در نزدیکی مکه مکرّمه، و در آنجا غاری است که رسول خدا اوقات عزلت و خلوت خود را قبل از زمان پیغمبری در آنجا بسر میبردند.»