روح مجرد

رحمت. زیرا موجب حیات اوست گرچه طفل نداند و نخواهد.

 لهذا پدر از این جریان و پیشامد براى بچّه، به شدّت ناراحت است. خواب نمى‌كند، در بیمارستان بالاى سر بچّه تا صبح نمى‌خوابد. و این عین رحمت است.

 رحمت گاهى در مجال دادن و حلوا دادن ظهور دارد، و گاهى در منع نمودن و سِرُم زدن. هر دو رحمت است به دو صورت و دو شكل.

 انبیاء و امامان براى حیات حقیقى و سعادت جاویدانى بشر آمده‌اند و رسالتشان بر این مدار است. بنابراین هر جا حیات واقعى با حیات طبیعى، و صحّت حقیقى با صحّت مجازى، و قدرت اصیل با قدرت اعتبارى تصادم كند، براى حفظ آن از این صرف نظر مى‌نمایند؛ دستور جهاد میدهند، مشركین و كافرین را مى‌كشند، منافقین را تأدیب مى‌نمایند، مجرمین را مجازات مى‌كنند؛ اینها همه خیر است.

 براى ایصال مرد متعدّى و متجاوز به مقصد أعلاى انسانیت، گوشمالى، زمین گیرى، فقر و فاقه، مرض و كسالت، خیر است. چون اینها وى را به خود مى‌آورد و از تورّم تو خالى نفس امّاره مى‌كاهد و به وى أصالت مى‌بخشد. پس خیر است و رحمت ـ انتهى مُفاد و مُحصَّل جواب ایشان.

دعاى «صحیفه سجّادیه» مشابه با دعاى عَلقمه در لعن كفّار

 در بسیارى از ادعیه مرویه از أئمّه طاهرین صلواتُ الله و سلامُه علیهم أجمعین نظیر و شبیه این دعا دیده مى‌شود. از جمله در دعاى حضرت زَین العابدین و سَید السّاجدین علىّ بن الحُسین علیهما السّلام است كه در «صحیفه كامله» درباره سرحدّداران و مرزداران كه حافظین ثغور اسلام و مسلمین هستند، پس از آنكه مفصّلًا دعاى خیر و رحمت درباره آنها میكند، درباره دشمنانشان كه با آنها مواجه هستند چنین به درگاه حضرت ایزدى عرضه میدارد:

 اللَهُمَّ افْلُلْ بِذَلِک عَدُوَّهُمْ، وَ اقْلِمْ عَنْهُمْ أَظْفَارَهُمْ، وَ فَرِّقْ بَینَهُمْ وَ