روح مجرد

نفرموده‌اند: هر چیز، به هر شكل و صورت و در هر زمان و مكان طاهر است، مگر آن‌وقت كه علم یقینى به نجاست آن پیدا كنى؟!

 شما مطلب را واژگون نموده‌اید و میگوئید: همه چیزها نجس است تا ما علم یقینى به طهارت آن پیدا كنیم!

 چرا دست از سر مردم بر نمیدارید؟! چرا مردم را با پیغمبرشان و با دین سهل و سَمْحه و آسانشان رها نمى‌كنید؟! چرا راه توجّه و انقطاع به خدا را مى‌بندید؟! چرا بر روى باب مفتوح قفل میزنید؟!

 همه مردم حجّ مى‌كنند، باید از میقات كه احرام مى‌بندند تا وقت تقصیر و قربانى كه از احرام بیرون مى‌آیند توجّهشان به خدا باشد. غیر از خدا نبینند و نشنوند، و ذهنشان یك لحظه از خدا منقطع نگردد. اعمال و رفتار را نباید به نظر استقلالى نظر كرد. تكالیفى است از طواف و نماز و غیرهما كه طبعاً انجام داده مى‌شود؛ و در تمام این اعمال باید منظور خدا باشد، نه عمل. باید فكر و اندیشه به خدا باشد نه به صحّت و بطلان عمل. این همان مجوسیت محضه است كه خداوند واحد را مختفى نموده و دو خداى عمل خوب و عمل بد را بجاى آن نشانده است.

 این مردم بدبخت را شما از میقات تا خروج از احرام از خدا جدا مى‌كنید! از وقت احرام در تشویش مى‌اندازید كه مبادا ترشّحى به بدنم، به احرامم برسد. مبادا شانه‌ام از خانه منحرف شود. مبادا در حال طواف از مطاف بیرون آیم. مبادا نمازم باطل باشد. مبادا طواف نِساءَم باطل آید و تا آخر عمر زن بر خانه‌ام حرام باشد.

 هیچیك از اینها در شریعت نیامده است. همین نماز معمولى كه خود مردم میخوانند درست است. طوافشان درست است. شما آنها را باطل مى‌كنید و مُهر بطلان به آنها میزنید! و ترشّح همین آبهاى مشكوك را نجس دانسته اید!