روح مجرد

 چند بار حضرت آقا وى را در حضور بنده دعوا كردند كه تو خلاف شرع میكنى و اقتداى به مأموم جائز نیست! امّا او مى‌گفت: در عالم واقع آقا امام است همه جا، خواه مأموم باشد و یا امام؛ و در این صورت من كه این مطلب را فهمیده‌ام نمى‌توانم به غیر او اقتدا نمایم. ایشان میفرمودند: اگر این كلام تو درست باشد باید به سید محمّد حسین اقتدا كنى نه به من، چون مرا در هر حال امام میدانى‌ إمامًا أوْ مَأمومًا. ولى حاج محمّد على گوشش به این سخن‌ها بدهكار نبود، و حتّى با وجود ایشان در سالیان متمادى یكبار هم به حقیر اقتدا ننمود.

كیفیت نماز شب و سجده آقاى حاج سید هاشم حدّاد

 ایشان در اوّل غروب پس از نماز مغرب مقدار مختصرى به عنوان شام آنچه را كه از منزل مجاور یعنى منزل سر كوچه كه عیالاتشان آنجا بودند مى‌آوردند، تناول نموده و پس از اداى نماز عشاء میخوابیدند. ساعتى میگذشت بیدار مى‌شدند و از بام به زیر مى‌آمدند و تجدید وضو نموده، بالا مى‌آمدند و چند ركعت نماز با صداى خوش و آهنگ دلنشین قرآن از سوره‌هاى طویل میخواندند؛ و بعداً قدرى همینطور متفكّراً رو به قبله مى‌نشستند؛ و سپس میخوابیدند. باز بیدار مى‌شدند، و چند ركعت نماز دیگر به همین منوال میخواندند. و چون شبها كوتاه بود لهذا دیگر وقتى به اذان صبح باقى نمى‌ماند. و چه بسا در این حال یا در دفعه اوّل كه بیدار مى‌شدند میفرمودند: سید محمّد حسین! چاى یا آب گرمى بیاور! حقیر پائین میرفتم و روى چراغ فتیله نفتى چاى درست میكردم و فوراً مى‌آوردم. میفرمودند: مرحوم آقا (یعنى مرحوم قاضى) خودش این‌طور بود و به ما هم این‌طور دستور داده بود كه: در میان شب چون براى نماز شب بر مى‌خیزید چیز مختصرى تناول كنید؛ مثل چاى یا دوغ یا یك خوشه انگور، یا چیز مختصر دیگرى كه بدن شما از كسالت بیرون آید و نشاط براى عبادت داشته باشید. بنابراین بنده هر چه ایشان میل داشتند، گاه آب جوش و یا چاى و یا دوغ و یا