وظیفه فرد مسلمان در احیای حكومت اسلام

 نفایس خزانه جودت در دنیا و آخرت روزى ما فرمائى!)

 این چهارده هزار نسخه بطهران عمدتاً، و به بعضى از شهرستانها توزیع شد؛ و از مردم تقاضا كردیم آنرا قاب كنند؛ و در دكّانها و حجرات و منازل خود نگاهدارند.

 ألآن در بسیارى از منازل طهران از این قابها به چشم مى‌خورد. آیا هیچ شما در معنى و محتواى آن دقّت كرده‌اید، كه چگونه مردم را تحریك به بر پاداشتن حكومت حقّه اسلام مى‌كند؟ ولى در قالب ترجمه دعائى كه در شبهاى رمضان مى‌خوانیم؛ و در قالب دعائى كه براى فرج حضرت بقیة الله باید خوانده شود؛ و باید آرزوى هر فرد شیعه و مسلمان باشد.

 معلوم است كه: دستگاه جائر با اینگونه اقدامات نمى‌تواند صریحاً مخالفت كند؛ و زندان كند؛ و پرونده جرم تشكیل دهد. آرى تا مى‌تواند براى جلوگیرى از تشكیل اینگونه مجالس از طریق غیر مستقیم كارشكنى مى‌كند. ما در بعضى از شبهاى جشن بدون جهت مى‌دیدیم برق محلّه خاموش مى‌شود. و در مجلس ایجاد سر و صدا و ازدحام غیر معمول بعمل مى‌آید، و نظائر این امور، و ما هم تا آخرین وهله‌اى كه آن حكومت جائره بر سر كار بود، از این گونه مخالفت‌ها و كارشكنى بقدرى داشتیم كه از حوصله بیان خارج است.

 این تبلیغات ما بقدرى روشن و مهیج و بیدار كننده، و در عین حال منطقى و غیر قابل ایراد بود كه شنیده شد: در یك مجلس جشنى كه در بعثت حضرت خاتم النبیین صلّى الله علیه و آله و سلّم در مسجد هدایت خیابان اسلامبول گرفته بودند؛ و بسیار مجلس مهمّ و با شكوهى بود، در همان مسجدى كه حجّة الاسلام مرحوم حاج سید محمود طالقانى رحمة الله علیه اقامه جماعت مى‌نمودند؛ یكى از بزرگان آن جماعت كه خود سخنران آنجا بوده است.

 صریحاً اعلام كرده بود كه: در تمام مساجد طهران نه سرى و صدائى از هیچ جا بلند نشد؛ و براى بیدارى و هشدار مردم أبداً صدائى بگوش نرسید تا اوّلین ندا از مسجد قائم برخاست كه: اللهمّ إنَّا نَرْغَب إلیک فى دولةٍ کریمةٍ تُعِزّ بها الاسلام و أهلَه و تُذِلُّ بِها النِّفاق و أهْلَهُ وَ تجعلنا فیها من الدُّعاة الى طاعتک و القادَةِ إلى سبیلک‌.

 أمر دوّم كه در پیشرفت ما كمك عجیب و سریع مى‌نمود؛ و واقعاً از ألطاف خفیه پروردگار سبحان مى‌توان بشمار آورد، این بود كه: فعّالیت ما و همكاران ما در برانداختن دستگاه حكومت جائر، همه در اختفا و پنهانى انجام مى‌گرفت، و به هیچ وجه من الوجوه دولت و یا ساواك نمى‌توانست از آن مطّلع گردد. و در یك مورد جزئى كه فى الجمله با خبر شده بود، چنان با مقدّمه‌هاى بسیار غریب و عجیب وارد در مسأله ما براى آگاهى خودش شد، كه حقّا انسان در