رساله نکاحیه

خودشان میخواهند اجرا و عملى كنند نه آنچه مصلحت واقعیه مردم اقتضا دارد.

 مگر نخواندیم شكوه دكتر محمّد جوانفر را كه در روزنامه «جمهورى اسلامى» آمده بود كه مى‌گفت این مطلب را از مجلّه «القراءات السّیاسیة» قبول دارم كه آنها ابداً در دنیا به مشورت نمى‌نشینند، و به نظریات مخالف خود گوش فرا نمى‌دارند؛ و حتّى یكى از اساتید كه از زمره جمعیت شناسان بود گفت: روزى كه به دعوت معاون وزارت بهداشت و درمان به سمینار وارد شده بودم چون رئیس آن لجنه چشمش به من افتاد گفت: چرا مردم اجنبى را در این مجلس راه میدهید؟! این نشست را براى منظور خاصّى سازمان بهداشت و درمان پزشكى ایجاد كرده است!

 در اینصورت نه تنها از آیات عظام نظرى نمى‌گیرند، بلكه چنان خود را دور میدارند كه صداى پایشان را هم آن آیات احساس ننمایند.

چرا استكبار در زمان جنگ نخ بخیه را ممنوع كرده بود و اینك دلارها را مجّاناً میدهد؟!

 مگر در مدّت جنگ تحمیلى مشاهده نكردید كه دنیاى صهیونیزم و استكبار آمریكا با تحریم اقتصادى دروازه‌ها را به روى ایران مسدود نمود، و حتّى دارو و وسائل جرّاحى را براى مجروحان جنگى منع كرد؛ با آنكه در تمام دنیا هلال أحمر موظّف است براى مجروحان غذا و دارو ببرد و هیچ قوّه عملیه نمى‌تواند مانع گردد.

 ماهها و سالها گذشت و مجروحان ما براى عمل جرّاحى نخ بخیه نداشتند و مجروحان میمردند. روزى در بیمارستان حضرت امام رضا علیه السّلام در همین خیابان كشى‌هاى ممتدّ آن میرفتم؛ ناگاه یك خانم پرستارى از داخل كه مرا دیده بود دهشت زده به سوى من دوید و گفت: «آقا چكار بكنیم؟! نخ بخیه نداریم، و مجروحان قابل معالجه در برابر چشمان ما بواسطه كمبود نخ بخیه جان مى‌سپارند.»

 این صندوق جهانى پول و خانم دكتر نفیس صدیق پاكستانى ـ آمریكائى كجا بود آنوقت كه این صندوق را نه اینكه به كمك بطلبد، بلكه فقط یك ندا كند