رساله نکاحیه

است كه به آنها سائر فنون و حرفه‌هائى را كه اختصاص به آنان دارد بیاموزد؛ مانند پزشكى، و فنّ جرّاحى، و قابلگى و مداواى زنان مریضى كه در هنگام زایمان نیازمند به عمل جرّاحى هستند؛ بطوریكه هیچیك از جهات اختلاط منفىّ و منهىٌ عنه بین مردان و زنان پیش نیاید.»

 و از اینجا بدست مى‌آید كه حقیر در تحصیل نسوان و ارتقاء به فنون لازمه بخود از پزشكى و جرّاحى به تمام اقسام آن و تخصّص در طبابت زنان و امثالها نه اینكه مخالفتى نداشته‌ام، بلكه بتمام معنى ترغیب و تحریض بر این امور میكنم و میكرده‌ام؛ و بلكه بالاتر: بعضى از فنونى كه از دست زنان ساخته میباشد و میتوانند از آنها در نبرد علیه دشمن بكار برند در صورت ضرورت لازم التّحصیل میباشد.

 و اینكه افاده فرموده‌اند: «براستى چه كسانى از طرح این مسائل سود میبرند؟ جز كسانى كه سالهاست در تضادّ دیانت و تمدّن سخن گفته اند؟» و بقیه مطالب ایشان كه: «اگر در كشور اسلامى زنان از این مناصب فاصله گیرند چه كسانى این امور را در دست خواهند گرفت؟ جز لا ابالیان و بى‌عصمتان.» تا آخر شرح مفصّل ایشان؛ شما را بخدا ببینید: اینها همان مطالبى است كه ما سالیان دراز بر آن اهتمام داشته‌ایم و علیه طاغوت و طاغوتیان مبارزه داشته‌ایم، حالا اینها به عنوان دلسوز جامعه و ملّت، حرفهاى ما را گرفته و بر ما خرده میگیرند. از ما اخذ نموده بر ما مى‌تازند. حال ما حال جدّمان حضرت سجّاد شده است كه در شام به آن مرد فرمود: حال ما حال غریبى است كه مقامات و موقعیت او را از او گرفته‌اند و آنگاه با همان حربه او را خارجى خوانده و محكوم به حكم او مى‌نمایند كه از او ستانده‌اند!

 و آنچه در «نور ملكوت» آورده شده است كه بچّه آوردن زن نفیس‌ترین عمل ارزشمند وجود اوست، چه تضادّ و منافاتى با تحصیل كمال و اشتغال بدین علوم و ارزشهاى وى دارد؟