رساله نکاحیه

ـ همچنانكه شأن اعضاى مجلس شورى است ـ جمع نمود؟!

 گفته نشود كه: أمر به استقرار در خانه مخصوص زنان پیغمبر صلّى الله علیه و آله و سلّم بوده است.

 زیرا ما جواب مى‌گوئیم: وقتى كه ملاك و حكمت استقرار در خانه بین آنها و سائر زنان مشترك است، چرا امر بدان اختصاص به آنها داشته باشد؟!

 آیا كسى میتواند به زبان بیاورد كه: امر به عدم تبرّج و إظهار زینت و خودنمائى مخصوص زنان پیغمبر صلّى الله علیه و آله و سلّم است؛ ولى براى زنهاى دیگر خودنمائى مانند خودنمائى جاهلیت نخستین، و همچنین دیگر فقرات مذكوره در این آیه و آیه قبل از آن، مثل صدا به نازكى بر آوردن با كسى كه دچار بیمارى شهوت است، جائز و حلال مى‌باشد؟!

 علاوه بر این، زنان نبىّ أكرم صلّى الله علیه و آله و سلّم در عقل و درایت كمتر از دیگر زنان نبودند تا آنكه حكم استقرار در خانه و عدمِ خروج، مختصّ به آنها باشد؛ و دیگر زنان در عقل و درایت از زنان پیامبر صلّى الله علیه و آله و سلّم قوى‌تر نیستند تا انیكه حكم عدم استقرار در خانه و جواز تصدّى حكومت و ولایت و خروج از خانه براى آنان باشد.

 مضافاً براینكه مى‌بینیم كه در خانه ماندن در موارد عدیده مثل عدم جهاد و جمعه و جماعت و تشییع جنازه و ... كه لازمه در خانه ماندن است، مختصّ به زنان پیغمبر صلّى الله علیه و آله و سلّم نبوده؛ بلكه براى همه زنان جعل شده است.»

 بارى، این مطالب براى فهم علما و دانشمندان و أهل خبره آنروز مفید بود. ولى خود حضرت پیشواى عظیم، امور را به دست خبرگان سپرده بودند؛ و در خبرگان هم افراد ناجور امثال‌ بنى صدر و غیر او، بسیار بودند و لهذا یا مجال و فرصت عرائض حقیر را نداشتند و یا مصلحت ندیدند؛ بهر حال، جواز ورود زنان در مجلس شوراى اسلامى به تصویب رسید، و حقیر هم عملاً مخالفتى نكرده و نمیكنم؛ امّا از اظهار رأى و عنوان كردن بعضى از حقائق كه به نظر میرسد نیز نمى‌توان دست شست.