رساله نکاحیه

 بارى، پاسخهاى حقیر در اینجا از ناحیه خود و از ناحیه مرحوم علّامه استاد، فقط و فقط مبتنى بر صِرف ابراز حقیقت بوده است نه دفاع از شخصیت. زیرا مباحثى مستدلّاً آمده و مورد بحث قرار گرفته و در مدّنظر عموم دانشوران و نقّادان واقع گردیده است؛ و حیف است بدون اتّكاء به ركن ركینى مورد شبهه و خلل قرار گیرد شود.

 خدا شاهد است تا بحال نویسنده سرمقاله را نشناخته‌ام و در صدد تحقیق هم نبوده‌ام، امّا به هر صورت این مقاله از كسى است كه فوق العاده مرعوب تمدّن و نهضت مغرب زمین گردیده است، و هیاهو و سر و صداهاى آنجا برایش در برابر آرامش و سكون و متانت اسلام و مسلمین شگفت انگیز بوده است و داعى از این مقاله، پیروى از آنگونه نهضتها و قیامهاست چنانكه در مقدّمه خود بر مطلب در صفحه ٤ میگوید:

 «در دوره هجوم تمدّن غربى، هنگامه‌اى بر پا شد و «حقوق زنان» در صدر مسائل عمده در آمد. شاید بیش از هزار سال حتّى در بحث و نظر از آن سخن نبود؛ نوشته‌اى و رساله‌اى در تبویب و تنظیم و بررسى حقوق زن در اسلام، كه نغمه دلنواز آزادى مشروع زن را در عصر دیجور جاهلیت نواخت، به نگارش نیامد.

 وزش سهمگین تمدّن غربى، در بنیادها خلل افكند، و مسائل مغفول را به خاطر آورد. از جایگاه واقعى زن در شریعت سخن به میان آمد، و ردّیه‌ها و دفاعها شكل گرفت.

 ناقدان و طاعنان به نیتِ طعن، از حقوق زن در اسلام سخن گفتند و متشرّعان در مقام پاسخ و دفاع به رساله نویسى و طرح مباحث پرداختند.» تا آخر كلام.

تمدّن غرب به زنان حیات نداد؛ آنان را در هلاكت افكند

 باید به وى گفت: عزیزم! اینطور هم كه تو تصوّر میكنى نیست، نهضت زنان در اروپا زندگى خوش و آرام را از دستشان ربود، و آنان را در آتش افكند.