رساله نکاحیه

مى‌باشند، البتّه ازدواجى موفّق.

 امّا در مقابل دخترانى هستند كه عفاف خود و حجابشان را بهیچوجه حاضر نیستند به كنار بگذارند؛ ایشان چوب پاكى خود را مى‌خورند، و با توجّه به شرم و حیاى مخصوصى كه در آنها وجود دارد، ممكنست مدّتها این نیاز حیاتى را نتوانند بر طرف نموده؛ و به علّت عدم دسترسى به موقعیت مناسب براى ازدواج دچار بحرانهاى شدید روحى و عصبى شده، و حالتهائى مانند گوشه گیرى و انزوا طلبى و افسردگى، و عقده‌هاى روانى مختلف در آنها دیده مى‌شود. و متأسّفانه چون مورد سؤال واقع شده‌ام و در كتب دینى راه حلّى در این مورد ندیده‌ام تقاضا دارم حضرتعالى راه حلّ را مرقوم فرمائید!

با تشکر و التماس دعا از حضرتعالى ـ امضاء ...»

لزوم تشكیل سازمانى بنام «حِسبه» در حكومت اسلام‌

 در حكومت اسلام باید سازمانى باشد به نام‌ «حِسْبَه» كه به جمیع نیازمندیهاى مردم نظیر این مسأله و امثالها قیام نماید. بر عهده حكومت است كه از اوّل بلوغ پسران و دختران، وسائل ازدواجشان را فراهم كند، و از بیت المال مخارج و هزینه‌هایشان را تا حدّ وسع و كفاف تأدیه نماید؛ ازدواجى عالى و مناسب كه به هیچ وجه مزاحم با تحصیل و كمالاتشان نباشد، تا هر دو با هم دوران تحصیل را به كمال رسانند و از بیت المال مستغنى گردند.

 این درخواست، نیاز خصوص این دوشیزه معصومه نمى‌باشد؛ جمیع دوشیزگان داراى چنین نیازى فطرى و الهى و طبیعى هستند كه باید به احسن وجه ادا شود.

 شنیده شد در ابتداى انقلاب كه رفتن دختران در دانشگاهها به همان منوال سابق بوده است، بعضى از اهل خبره پیشنهاد كرده بودند میان دختران و پسران در اطاق درس پرده‌اى بكشند، چنانكه در پاكستان اینطور مى‌باشد. یك نفر از بزرگان سهیم در انقلاب فرموده بود: پرده لازم نمى‌باشد. ما با همین دختران و پسران داخل درهم انقلاب را راه انداختیم. این افراطها، تفریطهائى‌ را در پى