رساله نکاحیه

بهداشت بنامشان مى‌افتد.

 این سرّى است پنهان و رمزى است غیر عیان، كه گمان نمیرود تا زمانى كه زمام اختیار ما به دست كفّار باشد، از حقیقت آن كسى مطّلع گردد.

ترغیب اسلام به نكاح و تكثیر اولاد، و نهى از عذوبت و عقیم بودن‌

 این گونه زندگى فرسایشى و توأم با نكبت و خوارى و مهر بردگى را قیاس كنید با تعلیم قرآن و هدایت آن به سوى سُبُل سلام، و طرق عافیت و برومندى و عزّت كه به مالداران و متمكّنین دستور مى‌دهد كه: نه تنها خودشان باید ازدواج كنند و مَثْنى‌ وَ ثُلاثَ وَ رُباعَ‌¹ «دو تا دو تا، سه تا سه تا، چهار تا چهار تا» زن دائم بگیرند و اولاد بسیار بیاورند؛ بلكه باید آنها وسائل ازدواج و نكاح یتیمان و مستضعفان و فقیران را فراهم آورند:

 وَ أَنْكِحُوا الْأَيامى‌ مِنْكُمْ وَ الصَّالِحِينَ مِنْ عِبادِكُمْ وَ إِمائِكُمْ إِنْ يَكُونُوا فُقَراءَ يُغْنِهِمُ اللَّهُ مِنْ فَضْلِهِ وَ اللَّهُ واسِعٌ عَلِيمٌ.²

 «و به نكاح درآورید مردان بى‌زن، و زنان بى‌شوهر را كه از خودتان هستند، و شایستگان از غلامهاى خودتان، و از كنیزهاى خود را! و اگر آنها فقیر باشند (باكى نیست زیرا) خداوند از فضل خود آنها را بى‌نیاز مى‌نماید؛ و خداوند واسع یعنى: پر ظرفیت و متحمّل، و علیم یعنى: داناست.»

 شیخ محمّد بن حسن حُرّ عامِلى، از محمّد بن یعقوب كُلَینىّ، و از شیخ‌