رساله بدیعه

 مگر گفته خداوند حكیم ما را كافى نیست كه فرمود: سَنُرِيهِمْ آياتِنا فِي الْآفاقِ وَ فِي أَنْفُسِهِمْ‌ حَتَّى يَتَبَيَّنَ لَهُمْ أَنَّهُ الْحَقُّ أَ وَ لَمْ يَكْفِ بِرَبِّكَ أَنَّهُ عَلى‌ كُلِّ شَيْ‌ءٍ شَهِيدٌ* أَلا إِنَّهُمْ فِي مِرْيَةٍ مِنْ لِقاءِ رَبِّهِمْ أَلا إِنَّهُ بِكُلِّ شَيْ‌ءٍ مُحِيطٌ. (آيه ٥٣ و ٥٤ از سوره ٤١ فصلت)

 «به زودى نشانه‌ها و عظمت خویش را در كرانه‌هاى گیتى و در وجود خودشان به ایشان مى‌نمایانیم تا خود بدانند كه او (خداوند) حقّ است و آیا كافى نیست كه پروردگارت بر همه چیز شاهد است؟ بدانید كه آنها به دیدار پروردگارشان شكّ دارند، و همانا او بر همه چیز احاطه دارد».

جهت دوّم: نظام عالم، نظامى است هدایت شده و جهت دار

 خداوند متعال عالم آفرینش را پس از خلقت، مهمل باقى نگذاشته و لحظه‌اى رهایش نساخته است، بلكه پس از خلقت، عالم را از اوّلین مرتبه قابلیت و استعداد تا منتها درجه كمال فعلیت و تمامیت، راهبرى مى‌نماید؛ البتّه هر موجودى را به اندازه و ظرفیت وجودى متناسب با او. و در این سیر تكاملى او را به كلّیه قواى فطرى كه در سرشت او به ودیعه نهاده هدایت مینماید و نیازهاى طبیعى و ذاتى هر موجودى را بدو عطا میفرماید، و او را بدون هیچگونه رنج و تعب توقّفى در راه رسیدن به سرشت و تحقّق ماهیت خود روزى میدهد.

 مگر نمى‌بینى كه موسى در پاسخ فرعون چه گفت ـ آنگاه كه فرعون از خداى او و برادرش هارون پرسید ـ :

 رَبُّنَا الَّذِي أَعْطى‌ كُلَّ شَيْ‌ءٍ خَلْقَهُ ثُمَّ هَدى‌. (آيه ٥٠ از سوره ٢٠ طه)

 «پروردگار ما كسى است كه هر چیز را خلقت خاصّ خود بخشیده آنگاه‌