امام شناسی ج3

 «ای عمو به درستی که بسیار بزرگ است نزد خدا آنکه فردای قیامت در پیش او بایستی سپس از تو سؤال کند چرا فتوا دادی بندگان مرا به چیزی که نمی‌دانستی در حالی که در بین امّت از تو شخص داناتری بود؟!».

 و از عمر بن فرج رخجی روایت شده که در آن مجلس، گفتم به ابی جعفر که: شیعیان تو ادّعا می‌کنند که از تمام آب دجله و وزن آن اطّلاع داری و ما کنار دجله منزل داریم؟! حضرت فرمود: آیا خداوند چنین قدرتی دارد که این علم را به پشّه‌ای بیاموزد یا نه؟ عرض کردم: بلی قدرت دارد، حضرت فرمود: اَنَا اَکْرَمُ عَلَی اللَهِ مِنْ بَعُوضَةٍ وَ مِنْ اَکْثَرِ خَلْقِهِ‌. «من نزد خدای تعالی از پشّه و از بسیاری از مخلوقاتش گرامی‌ترم»¹.

مردن در حال عدم شناخت امام، مردن در حال جاهلیّت است

 باری روایاتی که از رسول خدا روایت شده و دلالت بر آن دارد که افرادی که بدون امام باشند، گمراه هستند بسیار زیاد و دارای مضامین مختلفی است. ما امروز یکی از آنها را که شیعه و سنّی بر آن اجماع دارند و صدور آن را از رسول اکرم قطعی می‌دانند ذکر می‌کنیم:

 مَنْ مَاتَ وَ لَمْ یَعْرِفْ اِمَامَهُ مَاتَ میتَةً جَاهِلیَّةً.²

 «کسی که بمیرد درحالی‌که امام خود را نشناخته است مردن او مانند مردن مردمان جاهلیّت بوده است».

 امّا از طریق شیعه این حدیث به چند عبارت روایت شده است. در «روضۀ کافی»³ یک روایت و در «بحار الانوار» از «محاسن» برقی و «رجال» کشّی و «اکمال الدین» صدوق مجموعاً شش روایت بدین مضمون حدیث می‌کند⁴ که: مَنْ مَاتَ وَ لَیْسَ لَهُ اِمَامٌ مَاتَ میتَةً جاهِلیَّةً.