امام شناسی ج3

 از کتاب «کنز الفوائد» کراجکی روایت شده است با اسناد متّصل خود از سَلَمة بن عطا از حضرت صادق علیه السّلام قالَ: خَرَجَ الْحُسَیْنُ بْنُ عَلِیٍّ علیه السّلام ذاتَ یَوْمٍ عَلیٍ اَصْحابِهِ فَقالَ: اَلْحَمْدُلِلّهِ جَلَّ وَ عَزَّ وَ الصَّلاةُ عَلی مُحَمَّدٍ رَسُولهِ صلّی اللَه علیه و آله و سلّم یَا اَیُّهَا النَّاسُ اِنَّ اللَهِ ـ وَاللَهِ ـ مَاخَلَقَ الْعِبادَ اِلاّ لِیَعْرِفوُهُ، فَاِذا عَرَفوُهُ عَبَدُوهُ، فَاِذا عَبَدُوهُ اسْتَغْنَوْا بِعِبادَتِهِ عَنْ عِبادَةِ مَنْ سِواهُ. فَقَالَ لَهُ رَجُلٌ: بِاَبی اَنْتَ وَ اُمِّی یَا ابْنَ رَسُولِ اللَهِ ما مَعْرِفَةُ اللَهِ؟ قَالَ: مَعْرِفَةُ اَهْلِ کُلِّ زَمانٍ اِمَامَهُمُ الَّذی یَجِبُ عَلَیْهِمْ طاعَتُهُ‌¹.

 «حضرت فرمودند: روزی حضرت سید الشّهداء علیه السّلام خارج شده بر اصحاب خود و خطبۀ مختصری فرمودند، و پس از حمد خداوند جلّ و عزّ و درود بر محمّد رسول خدا فرمودند: ای مردم سوگند به خدا که پروردگار، بندگان خود را نیافریده است مگر برای آنکه او را بشناسند پس در وقتی که او را شناختند او را می‌پرستند و به عبادت او برمی‌خیزند، و زمانی که او را پرستش نمودند بی‌نیاز می‌شوند با عبادت او، از پرستش و عبادت هر کسی غیر از خدا. مردی گفت: پدر و مادرم فدایت باد ای فرزند رسول خدا، معرفت خدا چیست؟ حضرت فرمود: معرفت و شناسائی اهل هر زمانی امامشان را که واجب است در آن زمان از او اطاعت کنند».

 ملاحظه می‌شود که در اینجا حضرت معرفت خدا را عین معرفت امام شمرده است چون راه منحصر برای معرفت خدا معرفت امام است. چون اوّلاً تعلیم و تربیت و اخذ احکام دین توسّط امام صورت می‌گیرد، و ثانیاً امام اسم اعظم خداست و معرفت آنها به نورانیّت عین معرفت خداست؛ بنابراین معرفت امام و معرفت خدا از هم جدا نبوده و قابل تفکیک نیستند.

 و بر همین اساس از «قرب الاسناد» حِمْیَری از ابن عیسی از بزنطی از حضرت رضا علیه السّلام روایتی است: قالَ: قالَ اَبُو جَعْفَرٍ علیه السّلام: مَنْ سَرَّهُ اَنْ لا یَکُونَ بَیْنَهُ وَ بَیْنَ الَلهِ حِجَابٌ حَتَّی یَنْظُرَ اِلَی اللَهِ وَ یَنْظُرَاللَهُ اِلَیْهِ فَلْیَتَوالَ آلَ مُحَمَّدٍ وَ یَتَبَرَّأ مِنْ اَعْدائِهِمْ وَ یَاْتَمَّ بِالاِمامِ مِنْهُمْ، فَاِنَّهُ اِذا کَانَ کَذلِکَ نَظَرَ اَللهُ اِلَیْهِ وَ نَظَرَ اِلَی اللَهِ‌².

 «حضرت فرمودند که: حضرت امام محمد باقر علیه السّلام فرمودند: کسی که خوشحال