کتاب نفیس «مبانی تشیع» متن پیادهشدۀ هشت سخنرانی از حضرت علامه آیتاللَه حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّساللَهسرّه پیرامون موضوعات اصیل اعتقادی همچون «توحید و ولایت»، «جبر و اختیار»، «خیر و شرّ»، «فقر و عبودیّت»، «واسطۀ فیض» و «عدالت صحابه» میباشد، که با بیانی شیوا به تبیین مبانی اصیل تشیّع، بر اساس آموزههای توحیدی و عرفانیِ پرداخته و برای اهل معرفت و سالکان طریق حق جهت وصول به حقیقت، راهگشا و راهنماست. اهم مطالب مندرج در این اثر: • تصحیح دید انسان، باعث خیر محض دیدن همه چیز • پیداش عنوان «بدی» و «شرّ» نسبی و در مقام مقایسه • معنای عبارت «لا تکرارَ فی التجلّی» • علت اینکه انبیاء و اولیاء خود را در پایینترین درجات میبینند • تحلیلی لطیف از مجبور یا مختار بودن انسان • عدم تنافی خواست خدا با اختیار و ارادۀ انسان • نسبت عمل انسان و مکافات عمل در دیدگاه اهل توحید • منطق جبر، راهی برای فرار از پذیرش مسئولیّت اعمال خویش • رفع شبهه از تندخو بودن حضرت یونس علیهالسلام • اختلاف درجات انبیاء در قرآنکریم • عدم دلالت بروزات خارجی اولیاء بر افضلیّت ایشان • نقدی بر وهابیت و نسبت شرک به تشیع • ولایت عبارتاست از توحید عملی • مکتب ولایت، مکتب تربیت • حقیقت فقر و عبودیت انسان • تنها راه نجات انسان اعتراف به الوهیت پروردگار و بیچارگی خود • فقر محض بودن پیغمبر در مقابل پروردگار • غلطبودن بیتفاوتی در مقابل حق و احتیاطکاری بیجا • اهلبیت علیهمالسلام راه اتصال بشریّت به پروردگار • نقد و بررسی قول اهلسنّت در عدالت مطلق صحابه
مبانی تشیّع
105أعوذُ بِالله مِنَ الشّیطانِ الرَّجیم
بسم الله الرحمن الرحیم
و صَلَّی اللهُ عَلی مُحَمَّدٍ و آلِهِ الطَّیِّبین
و لَعنَةُ اللهِ عَلَی أعدائِهِم أجمَعین
توصیّۀ رسول خدا صلّی الله علیه و آله و سلّم به ابوذر غفاری
از جمله وصیّتهای حضرت رسول صلّی الله علیه و آله و سلّم به ابوذر غِفاری است:
قُلتُ: یا رَسولَ الله، أیُّ الأعمالِ أحَبُّ إلی اللهِ عَزَّ و جَلّ؟ قالَ: «الإیمانُ بِالله و جهادٌ فی سَبیل الله.»1و2
«ابیذرّ عرض میکند: من عرض کردم خدمت رسول خدا صلّی الله علیه و آله و سلّم که: ای رسول خدا، کدامیک از اعمال انسان در نزد خدا بهتر است؟ حضرت فرمودند: ”ایمان به خدا و جهاد در راه خدا، این از همۀ اعمال بهتر است.“»
چرا بهتر است؟ ایمان به خدا یعنی چه و جهاد در راه خدا یعنی چه که از همۀ اعمال بهتر است؟
- خ ل: فقال: إیمانٌ بِاللهِ و جِهادٌ فی سَبیلِه.
- الخصال، ج ٢، ص ٥٢٣، با قدری اختلاف.

