کتاب شریف «صلاة الجمعة» اثر نفیس فقهی حضرت علامه آیة‌اللَه حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّس‌اللَه‌سرّه، رساله‌‌ای تخصصی و فقهی است در «وجوب نماز جمعه» که با ادلۀ متقن و شواهد محکم وجوب عینی و تعیینی این نماز عظیم‌القدر را به ثبوت می‌رساند. این کتاب با مقدمۀ مبسوط فرزند مؤلف، مرحوم آیة‌اللَه حاج سید محمدمحسن حسینی طهرانی قدّس‌اللَه‌سرّه پیرامون «اهمیت نماز جمعه در گذر تاریخ» و «شرحی مختصری از اهمیّت آن از دیرباز نزد مرحوم مؤلّف» و «وظایف خطبای جمعه» همراه با تعلیقاتی نفیس، فنّی و فقهی به زیور طبع آراسته گردیده است. در این رساله از نظر مرحوم مؤلف، وجوب عینی و تعیینی نماز جمعه به‌نحو واجب مطلق، بدون هیچ شرطی به ثبوت می‌رسد؛ اگر چه تشکیل حکومت اسلامی به‌عنوان شرط صحّت، واجب شمرده می‌شود. لیکن مرحوم معلّق پا را فراتر نهاده و با ادله‌ای متقن، وجوب عینی و تعیینی نماز جمعه بدون هیچ شرطی؛ نه در وجوب و نه در صحّت را در ضمن تعلیقات ذی‌قیمتِ خود به ثبوت می‌رساند و به این مطلب نیز اشاره می‌فرماید که مرحوم مؤلّف با توجه به تعلیقه‌ای که در اواخر عمر مرقوم داشته‌اند، به نوعی از رأی خویش بر شرطیّت تشکیل حکومت اسلامی برای صحّت نماز جمعه برگشته و بر رجحان نماز جمعه در صورت نبود حکومت اسلامی حکم رانده‌اند.
صلاة الجمعة
145و یمکن حملها أیضاً علی ما إذا لم یکن فی الباقین من یخطب بهم.
کتاب الجعفریّات من الکتب المعتبرة المعوّل علیها عند الأصحاب
و أمّا الإشکال فی سند «الأشعثیّات» ممّا لا مجال له و قد یستفاد من التتبّع فی کلمات الأعلام أنّ «الجعفریّات» کانت من الکتب المعتبرة المعروفة المعوَّل علیها عند الأصحاب.
قال العلاّمة قدّس سرّه فی إجازته لبنی زهرة المذکورة فی إجازات «البحار» صفحة ٢٧ ما هذا لفظه:
«و من ذلک کتاب «الجعفریّات» و هی ألف حدیث بهذا الإسناد عن السیّد ضیاء الدین فَضل الله بإسنادٍ واحدٍ رواه عن شیخه عبدالرحیم عن أبی شجاع صابر بن الحسین بن فضل بن مالک قال: حدّثنا أبو الحسن علیّ بن جعفر بن حمّاد بن رائق الصیّاد بالبحرین، قال: أخبرنا بها أبو علیّ محمّد بن محمّد بن الأشعث الکوفی عن أبی الحسن موسی بن إسماعیل بن موسی بن جعفر بن محمّد عن أبیه إسماعیل عن أبیه موسی عن أبیه جعفر علیه السّلام1» إلی آخر ما ذکره.
و مراده من قوله بهذا الإسناد هو أحمد بن طاوُس عن السیّد صفیّ الدین محمّد بن معد عن الشیخ نصیرالدّین راشد بن إبراهیم بن إسحاق بن محمّد البحرانی.
و بالجملة إنّ مَن راجع خاتمة «المستدرک» و تأمّل فی الوجوه الثّمانیة الّتی
ذکرها صاحبه العلاّمة النّوری فی لزوم الاعتماد علی هذا الکتاب یعرف أنّه من الکتب المعتبرة المنقولة بأسناد قویّة و لا بأس بالعمل بها.
- ـ بحار الأنوار، ج ١٠٤ ، ص ١٣٣.