ترجمۀ صلاة الجمعة

 اشکالات مطرح شده بر استدلال به آیۀ شریفه بر وجوب و پاسخ آنها

اشکال اوّل: «إذا» در آیه افادۀ عموم ندارد تا وجوب نماز جمعه را اثبات کند

 اشکال اوّل: «إذا» در آیه افادۀ عموم ندارد تا وجوب نماز جمعه را اثبات کند، در آیۀ شریفه وجوب سَعی به‌واسطۀ کلمۀ ﴿إِذَا﴾ تعلیق بر «ندا» شده است، درحالی‌که کلمۀ «إذا» افادۀ عموم نمی‌کند تا دلالت داشته باشد که هر گاه برای نماز ندا شد، سعی به سوی آن واجب بوده؛ بلکه «إذا» برای بیان توقیت بر وجه اهمال وضع شده است.¹

پاسخ: تمامیّت مقدّماتِ اطلاق، مجالی برای انکار آن نمی‌گذارد.

 ایراد در این اشکال روشن می‌باشد؛ به جهت آنکه اگر‌چه «إذا» برای عموم وضع نشده است، ولی به دلیل تمامیّت مقدّمات اطلاق مجالی برای انکار اطلاق در آن باقی نمی‌ماند؛ چرا‌که اگر «إذا» مطلق نباشد آیۀ شریفه دیگر از کلام حکیم خارج می‌گردد.

آیۀ شریفه دلالتی بر کیفیّت وجوب بر حسب شرایط و احوال ندارد (ت)

 مضافاً به اینکه انکار اطلاق در چنین مواردی مستلزم تعطیل شدن غالب احکام الهیّه، بلکه تمامی آنها به جز مواردی شاذ و نادر شده و موجب خروج از دین می‌گردد؛ چرا‌که مستند آن احکام اطلاقاتی است که از اطلاق موجود در این آیۀ شریفه قوی‌تر نمی‌باشد.²

اشکال دوّم:عدم عمومیّت ندا

 اشکال دوّم: عدم عمومیّت ندا: همانا وجوب سعی برای نماز جمعه مشروط به ندای بر آن است و کاملاً واضح است که مراد از آن هر ندایی نیست؛ و لو اینکه آن ندا