امام شناسی ج4

رسول خدا بوده است» كه آیه‌ ﴿إِنَّا كَفَيْناكَ الْمُسْتَهْزِئِينَ﴾‌ درباره او نازل شده است.¹ و عاص بن وائل را در اسلام ابتر گویند چون می‌گفت پیغمبر كه بمیرد پسر ندارد و ابتر است، نبوّت خاتمه پیدا می‌كند؛ و لذا آیه‌ ﴿إِنَّ شانِئَكَ هُوَ الْأَبْتَرُ﴾ درباره او نازل شده است.²

 امّا خود عمرو عاص یكی از كسانی بوده كه در مكّه بسیار پیغمبر را آزار می‌كرده است و سبّ و شتم می‌نموده و در شبهای تار كه آن حضرت برای طواف خانه می‌رفتند در راه آن حضرت سنگ می‌چیده كه برای آن حضرت لغزش پیدا شود و برو در افتند³ و او یكی از آن جماعتی است كه وقتی زینب دختر رسول خدا از مكّه خارج شده و عازم هجرت به مدینه بوده است سر راه او را گرفتند و ممانعت كردند، زینب را ترسانیدند و با كعب نیزه آن‌قدر به كجاوه و هودج زینب زدند كه بچّه خود را كه از ابو العاص شوهرش در شكم داشت سقط نمود؛ چون این خبر به رسول خدا رسید به شدّت ناراحت شد و آن جماعت را لعن كرد.⁴

 عمرو عاص به اطفال مكّه شعر مسخره یاد می‌داد كه دسته جمعی در وقت عبور پیغمبر بخوانند و پیغمبر را مسخره كنند، و خودش اشعاری در ذمّ و هجو رسول خدا می‌گفت، و در وقتی كه رسول خدا در حجر اسماعیل نماز می‌خواند عمرو عاص شعرهای خود را می‌خواند، رسول خدا عرض كرد: اللَهم ان عمرو عاص هجانی و لست بشاعر فالعنه بعدد ما هجانی‌⁵

 (سلیم بن قیس گوید: امیرالمؤمنین فرمودند كه او قصیده‌ای در مذّمت رسول خدا گفته بود كه آن هفتاد بیت بود و پیغمبر عرض كرد: خدایا او را به تعداد اشعارش یعنی هفتاد بار لعن كن‌⁶.

 و اهل حدیث گفته‌اند كه نصر بن حارث و عقبة بن ابی معیط و عمرو بن عاص، رحم (بچه‌دان‌⁷) شتر را برداشتند و وقتی كه حضرت رسول در اطراف كعبه نماز