مطلع انوار ج4

 و شعرانی در تعلیقۀ صفحه ٨٦ تا ٨٨ مطالب مفیدی بیان داشته است در اینکه انسان باید پیوسته طلب عافیت کند، نه خیر مطلق را؛ زیرا چه بسا خیر هست و عافیت نیست.

[لک یا إلهی وحدانیّةُ العددِ، و ملکةُ القُدرةِ الصَّمد]

 و در ضمن دعای الثامن و العشرون از صحیفه وارد است که:

 «لَکَ یَا إلَهِی وحدَانِیَّةُ العَدَدِ، و مَلَکَةُ القُدرَةِ الصَّمَد.»¹

[دلالت جملۀ «ضَلَّت فیکَ الصِّفاتُ» بر فنای صفات و أسماء در ذات اقدس او]

 در صحیفه در ضمن دعای الثانی و الثلاثون: «أللهُمَّ یَا ذَا المُلکِ المُتَأبَّدِ بِالخُلود» وارد است که: «ضَلَّت فِیکَ الصِّفَاتُ، و تَفَسَّخَت دونَکَ النُّعوتُ، و حَارَت فی کِبرِیَائِکَ لَطَائِفُ الأوهامِ.»²

 جملۀ «ضَلَّت فِیکَ الصِّفَاتُ» دلالت بر فنای صفات و أسماء در ذات اقدس او دارد.

[و ألهِمنا الإنقیادَ لِما أورَدتَ علینا مِن مشیّتک]

 در صحیفه در ضمن دعای استخاره که دعای سی و سوّم است وارد است که:

 «و ألهِمنَا الإنقِیَادَ لِما أَورَدتَ عَلَینَا مِن مَشِیَّتِکَ، حَتَّی لا نُحِبَّ تَأخِیرَ ما عَجَّلتَ