مطلع انوار ج6

 و سپس پانزده حدیث از کتب معتبره و اساتید فنّ روایت کرده که آن حضرت در غزوات ـ بالأخصّ غزوه اُحُد و احزاب ـ زخم‌ها دیده‌اند؛ و سپس فرموده:

 «خبر ارشاد را باید تأویل کرد که: مراد زخم و جراحتی است که منافی قوّت قلب و شجاعت باشد؛ مثل جراحت بر پُشت که علامت فرار کردن است، یا جراحتی که موجب نقصان اعضا گردد و صاحب آن به اسمی خاصّ معروف شود مثل:

 أعلَم: آنکه لب بالایش شکافته شود؛

 و أثرَم: آنکه دندانش شکسته شود؛

 أقصَم: آنکه دندان پیش رویش بشکند؛

 أشتَر: آنکه پلک زیرین چشمش منقلب شود؛

 أخرَم: آنکه دیوار بینی‌اش بریده شده باشد؛

 أعوَر: آنکه یک چشمش کور شود؛

 أعمیٰ: آنکه هر دو چشمش کور شود؛ و امثال اینها.

 و امّا شاذان بن جبرئیل گرچه مرد موثّق و از أجلّه علمای اعلام است، لیکن ظاهراً این کتاب را در اوائل سنّ نوشته و لهذا مبنیّ بر إتقان و إحکام نیست، و اخبار غریبه مفرده در آن بسیار یافت می‌شود، و اساتید فنّ را به آن اعتنایی نیست. و علاوه در متن خبر عیب بزرگی است که ولادت أمیرالمؤمنین را برخلاف اجماع ـ بلکه ضرورت مذهب شیعه ـ در منزل حضرت ابوطالب ذکر کرده است، و بر احدی مخفی نیست که در کعبه مکرّمه بوده است.»

[مرور اهل بیت امام حسین علیه السّلام به کربلا در بازگشت از شام]

 «مثال دوّم: سید بن طاووس در لهوف فرموده:

 ”و لمّا رَجَع نساءُ الحسین علیه السّلام و عیالُه مِن الشّام و بَلَغوا العراقَ، قالوا