مطلع انوار ج6

للدّلیل: مُرَّ بنا علی طریق کَربلاءَ! فَوَصلوا إلی مَوضِعِ المَصرَع، فوَجَدوا جابرَ بن عبدالله الأنصاریّ ـ رحمه الله ـ‌ و جماعةً من بنی‌هاشم و رجالًا مِن آل الرّسول صلّی الله علیه و آله قد وَرَدوا لزیارة قبر الحسین علیه السّلام. فَوافَوْا فی وقتٍ واحد، و تلاقَوا بالبُکاء و الحُزن و اللَّطم، و أقاموا المَآتِمَ المُقرِحَة للأکباد، و اجتمع إِلیهم نساءُ ذلک السَّواد فأقاموا علی ذلک أیّامًا.“¹

 مفاد آمدن اهل بیت به کربلا و ملاقات با جابر را مرحوم محدّث نوری (ره) مفصّلاً به هفت دلیل ردّ کرده است و فرموده:

 «مرحوم سیّد، لهوف را در اوائل سنّ تألیف کرده و با مؤلّفات آخر سن ایشان بسیار تفاوت دارد. و شاهد بر این معنی دو چیز است:

 اوّل آنکه: طریقه سیّد این است که أخبار تمام مؤلّفاتش مسند است غیر از لهوف و مصباح الزائر که در این دو ذکری از مأخذ نیست، و وجهی ندارد جز عدم إتقان تامّ و قلّت اطّلاع در زمان تألیف. و از لهوف مختصر‌تر هم دارد مثل کتاب مُجتنی و در آنجا ابداً ذکری بی‌مأخذ ننموده است.

 دوّم آنکه: خود سیّد معظّم در کتاب اجازات تصریح کرده که: ”مصباح الزّائر را در اوائل زمان تکلیف نوشته‌ام.“ و در لهوف فرموده:

 ”چون مصباح الزائر را نوشتم و زائر با داشتن آن از حمل مزار کبیر یا صغیری مستغنی است، چون زائر در ایّام عاشوراء مشرّف می‌شود برای آنکه با خود مقتلی حمل نکند، لهوف را که مناسب تنگی وقت زوّار است نوشته و به کتاب مصباح الزائر منضمّ نمودم.“

 و این کلام صریح است در آنکه لهوف به منزلۀ متمّم مصباح الزّائر است و در اوائل تکلیف تألیف شده است.»