
مطلع انوار ج6
مباحث روایی تفسیری
جلد ششم از موسوعۀ گرانسنگ «مطلع انوار» اثر حضرت علامه آیةالله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّس سرّه، تحقیقات، یادداشتها و برداشتهای مؤلف از آثار مختلف، در موضوعِ «درایت الحدیث» و «علوم قرآن و تفسیر» میباشد که گردآوری چنین مباحثی در کنار هم که برخی مزیّن به تحقیقاتِ عمیق مرحوم مؤلّف است، برای اهل علم و فضل شکافندۀ افقی جدیدی در مبانی تفسیری و حدیثی خواهد بود. اهم مباحث این مجلّد، شاملِ: • ابحاث روایی: مباحثی مبسوط پیرامونِ جعل حدیث، تحقیقی دربارۀ شروح صحیفه سجادیه، اثبات سندیتِ توقیع وارد در ماه رجب و پاسخ به شبهات سندی و محتوایی آن، و همچنین متن برخی اجازه نامهها و ذکر احادیث برگزیده. • ابحاث تفسیری و قرآنی: شامل مباحثی پیرامونِ عدم تحریف قرآن، حجیتِ قرائات قرآنی، جمع آوری قرآن، و همچنین مطالب متنوّع تفسیری.
مطلع انوار ج6
126و قولُه فی الرّوایة الثانیة بعد الإستشارة فی کتابتها: ”و اللهِ إنّی لا أشوبُ کتابَ الله بشیءٍ أبدًا“، و قولُ ابنِعبّاس: ”کنّا نَکتُبُ العلم و لا نُکتِبُه“ أی لا نأذَنُ لأحد أن یکتُبَه عنّا، و نهیُهُ فی الرّوایة الأُخری عن الکتابة ...
ابنمسعود نهی از کتابت میکرد
و محوُ ابنمسعود للصّحیفة ثم إحراقُها و تذکیرُه بالله مَن یعلَمُ أنّه توجَدُ صحیفةٌ أُخری فی موضع آخَرَ و لو بَعیدًا أن یُخبِرَه بها لیَسعیٰ إلیها و یُحرقَها، و قولُ سعید بن جبیر عن ابنعمر: ”إنّه لو کان یَعلمُ بأنّه یَکتُبُ عنه لکان ذلک فاصلًا بینهما“، و محوُ عبدالله بن مسعود للصَّحیفة الّتی جاءه بها عبدُالرحمن بن الأسود و علقمةُ و قولهُ عند ذلک: ”إنّ هذه القلوب أوعیةٌ فاشغَلوها بالقرآن و لاتشغَلوها بغیره.“»
أبوبکر پانصد حدیث را که از شخص أمینی گردآورده بود، آتش زد
صفحه ٤٩، پاورقی٢: «یُشیر السیّد رشید بذلک إلی الخبر الّذی رواه الحاکم عن عائشة و نقلَهُ الحافظ الذّهبیّ فی تذکرة الحُفّاظ مجلّد ١، صفحة ٥، الّذی قالت فیه:
”جَمَع أبی الحدیثَ عن رسول الله فکانت خمسَمائةِ حدیثٍ، فباتَ یتقَلَّبُ و لمّا أصبح قال: أی بُنَیّةُ، هَلُمّی الأحادیثَ الّتی عندک! فجئتُه بها فأحرَقَها و قال: خَشیتُ أن أموتَ و هی عندکِ فیکونُ فیها أحادیثُ عن رجلٍ ائتمنتُهُ و وَثِقتُ به، و لم یکن کما حَدَّثنی فأکونُ قد تقلّدتُ ذلک!“»
[حِکمةُ نهیِ النّبی عن کتابةِ حدیثه]
صفحه ٥١: «و قد یکون قریبًا من الصّواب فی حِکمة نهیِ النّبیّ عن کتابة حدیثه هو: لِکَی لا تکثُرَ أوامرُ التّشریع و لا تتّسِعَ أدِلّةُ الأحکام، و هو ما کان یَتَحاشاه صلّی الله علیه (و آله) و سلّم حتّی کاد یَکرَه کثرةَ السّؤال؛ أو یکونَ من أحادیثَ فی
