
مطلع انوار ج6
مباحث روایی تفسیری
جلد ششم از موسوعۀ گرانسنگ «مطلع انوار» اثر حضرت علامه آیةالله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّس سرّه، تحقیقات، یادداشتها و برداشتهای مؤلف از آثار مختلف، در موضوعِ «درایت الحدیث» و «علوم قرآن و تفسیر» میباشد که گردآوری چنین مباحثی در کنار هم که برخی مزیّن به تحقیقاتِ عمیق مرحوم مؤلّف است، برای اهل علم و فضل شکافندۀ افقی جدیدی در مبانی تفسیری و حدیثی خواهد بود. اهم مباحث این مجلّد، شاملِ: • ابحاث روایی: مباحثی مبسوط پیرامونِ جعل حدیث، تحقیقی دربارۀ شروح صحیفه سجادیه، اثبات سندیتِ توقیع وارد در ماه رجب و پاسخ به شبهات سندی و محتوایی آن، و همچنین متن برخی اجازه نامهها و ذکر احادیث برگزیده. • ابحاث تفسیری و قرآنی: شامل مباحثی پیرامونِ عدم تحریف قرآن، حجیتِ قرائات قرآنی، جمع آوری قرآن، و همچنین مطالب متنوّع تفسیری.
مطلع انوار ج6
135فنَفَضَت، أو قال فنَقَصَت، قال: فذَکَروا ذلک له فقال: ”إنّما أنا بشرٌ إذا أمَرتُکم بشیءٍ من دینکم فخُذوا به، و إذا أمرتُکم بشیءٍ من رأیی فإنّما أنا بشرٌ.“ رواه مسلم و النّسائیّ.
و عن هشام بن عروة، عن أبیه، عن عائشة، و عن أنس: أنّ النّبیَّ مرَّ بقوم یُلَقِّحون فقال: ”لو لم تَفعلوا لَصَلُحَ.“ قال: فخرج شِیصًا؛ فمرَّ بهم فقال: ”ما لِنَخلکم؟“ قالوا: قلت کذا کذا؛ قال: ”أنتم أعلمُ بأمر دُنیاکم.“
روایت مجعول احمد: «ما کان من أمر دینکم فإلَیَّ و ما کان من إمر دُنیاکم فأنتم أعلم به»
و فی روایة أحمد: ”ما کان من أمر دینکم فإلَیّ، و ما کان من أمر دُنیاکم فأنتم أعلمُ به.“
و فی روایة رُوِیَت عن ابنرُشد فی کتاب التّحصیل و البیان ”ما أنا بِزارعٍ و لا صاحبِ نَخلٍ.“»
صفحه ٩٦: «و منه ما هو إجمال للمعنی کقوله: ”العَقلُ و فکاکُ الأسیر“؛ فإنّ المراد بالعقل دیة القتل. و سمّیت عقلًا لأنّ الأصل فیها أن تکون إبلًا تُعقَل أی تُربَط بالعَقل فی فِناء دار المقتول أو عُصبَته المتسحِقّین لها.»
[إنّ الأحادیث ستکثُرُ بعدی کما کثرت عن الأنبیاء قبلی]
صفحه ٩٩: «و قد نبَّه رسولُ الله صلی الله علیه (و آله) و سلّم علی نحو هذا الّذی ذَکرنا بقوله: ”إنّ الأحادیثَ ستَکثُرُ بعدی کما کَثُرت عن الأنبیاء قَبلی، فما جاءکم عنّی فَاعْرِضوه علی کتاب الله تعالی فما وافَقَه کتابُ الله فهو عنّی، قُلتُه أو لم أقُله.“»
[قُصُّوا الشارب و اعفوا اللّحی]
صفحه ١٠٠: «کقوله صلّی الله علیه (و آله) و سلّم: ”قُصُّوا الشّاربَ و اعفوا اللِّحَی.“»
