
مطلع انوار ج6
مباحث روایی تفسیری
جلد ششم از موسوعۀ گرانسنگ «مطلع انوار» اثر حضرت علامه آیةالله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّس سرّه، تحقیقات، یادداشتها و برداشتهای مؤلف از آثار مختلف، در موضوعِ «درایت الحدیث» و «علوم قرآن و تفسیر» میباشد که گردآوری چنین مباحثی در کنار هم که برخی مزیّن به تحقیقاتِ عمیق مرحوم مؤلّف است، برای اهل علم و فضل شکافندۀ افقی جدیدی در مبانی تفسیری و حدیثی خواهد بود. اهم مباحث این مجلّد، شاملِ: • ابحاث روایی: مباحثی مبسوط پیرامونِ جعل حدیث، تحقیقی دربارۀ شروح صحیفه سجادیه، اثبات سندیتِ توقیع وارد در ماه رجب و پاسخ به شبهات سندی و محتوایی آن، و همچنین متن برخی اجازه نامهها و ذکر احادیث برگزیده. • ابحاث تفسیری و قرآنی: شامل مباحثی پیرامونِ عدم تحریف قرآن، حجیتِ قرائات قرآنی، جمع آوری قرآن، و همچنین مطالب متنوّع تفسیری.
مطلع انوار ج6
156[الأنَس من الذین لا یوثق کثیرًا بروایاتهم]
صفحه ١٥٥، پاورقی ٣: «... و أَنَس هذا مِن الّذین لایوثَقُ کثیرًا بروایاتهم، و کان أبوحنیفةَ لایَثِقُ به و لا بأبیهُریرةَ و لا بِسَمُرَةَ بنِ جُندب.»
نهی رسول الله عمر را، از مراجعۀ به اهل کتاب و قرائت کتب ایشان
صفحه ١٦٣: «فَقد روی أحمد، عن جابر بن عبدالله: أنّ عمرَ بن الخطّاب أتی النّبیَّ بکتابٍ أصابَه مِن بعض أهل الکتاب، فقرأه علی النّبیّ، فغَضِب و قال: ”أ مُهَوِّکُونَ1 فیها یابن الخطّاب؟! و الَّذی نفسی بیده لو أنّ موسی حیًّا ما وَسِعَه إلّا أن یتّبعَنی.“
و فی روایةٍ: فغَضِب و قال: ”لَقد جئتُکم بها بیضاءَ نقیّةً؛ لاتسألوا أهلَ الکتاب عن شیءٍ فَیُخبِروکم بحقٍّ فتُکذِّبوا به، أو بباطلٍ فتُصدِّقوا به.“
و رَوی البخاری عن أبیهریرة: ”لاتُصدِّقوا أهلَ الکتاب و لا تُکَذِّبوهم، ﴿وَقُولُوٓاْ ءَامَنَّا بِٱلَّذِيٓ أُنزِلَ إِلَيۡنَا وَأُنزِلَ إِلَيۡكُمۡ وَإِلَٰهُنَا وَإِلَٰهُكُمۡ وَٰحِدٞ وَنَحۡنُ لَهُۥ مُسۡلِمُونَ﴾.2“
و رَوی البخاریّ من حدیث الزّهری عن ابنعبّاس أنّه قال: ”کیف تَسألون أهلَ الکتاب عن شیءٍ، و کتابُکم الّذی أَنزلَ اللهُ علی رسول الله أحدَثُ الکُتبِ تَقرءونَه محضًا لم یُشَب. و قد حدَّثَکم أنّ أهلَ الکتاب بَدّلوا کتابَ الله و غیَّروه، و کَتَبوا بأیدیهم الکتابَ و قالوا: هو ﴿مِنۡ عِندِ ٱللَهِ لِيَشۡتَرُواْ بِهِۦ ثَمَنٗا قَلِيلٗا﴾3 ألا یَنهاکم ما
- ـ امام شناسی، ج ١٤، ص ٣٦٨: «هَوِکَ یَهوَکُ هَوَکًا کان هَوْکًا: یعنی احمق شد. هَوَّک تَهوِیکًا: حَفَرَ الهُوکَة؛ یعنی حفره را کند. هَوَّکَه: حَمَّقَهُ؛ یعنی او را تحمیق کرد و نسبت به حُمق داد.»
- ـ سوره العنکبوت (٢٩) ذیل آیه ٤٦.
- ـ سوره البقرة (٢) قسمتی از آیه ٧٩.
