مطلع انوار ج6
مباحث روایی تفسیری
جلد ششم از موسوعۀ گرانسنگ «مطلع انوار» اثر حضرت علامه آیة‌الله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّس سرّه، تحقیقات، یادداشتها و برداشت‌‌های مؤلف از آثار مختلف، در موضوعِ «درایت الحدیث» و «علوم قرآن و تفسیر» می‌باشد که گردآوری چنین مباحثی در کنار هم که برخی مزیّن به تحقیقاتِ عمیق مرحوم مؤلّف است، برای اهل علم و فضل شکافندۀ افقی جدیدی در مبانی تفسیری و حدیثی خواهد بود. اهم مباحث این مجلّد، شاملِ: • ابحاث روایی: مباحثی مبسوط پیرامونِ جعل حدیث، تحقیقی دربارۀ شروح صحیفه سجادیه، اثبات سندیتِ توقیع وارد در ماه رجب و پاسخ به شبهات سندی و محتوایی آن، و همچنین متن برخی اجازه نامه‌ها و ذکر احادیث برگزیده. • ابحاث تفسیری و قرآنی: شامل مباحثی پیرامونِ عدم تحریف قرآن، حجیتِ قرائات قرآنی، جمع آوری قرآن، و همچنین مطالب متنوّع تفسیری.
مطلع انوار ج6
158قال له: ”لتترُکَنّ الحدیث أو لأُلحِقَنّک بأرض القِرَدَة.“1 و کان علیٌّ یقول: ”إنّه لکذّاب.“»
عبدالملک بن مروان، قبّه را بر روی صخره بنا کرد و در زمستان و تابستان بر آن لباس پوشانید تا مردم کعبه را که محلّ عبدالله بن زبیر بود فراموش کنند
صفحه ١٦٦: «و قد ظَلَّت الصّخرةُ مکشوفةً فی خلافة عمرَ و عثمانَ مع حکمهما علی الشّام، و کذلک فی خلافة علیٍّ رضی الله عنه و إن کان لم یَحکُم علیها، ثمّ کذلک فی إمارة معاویةَ و ابنِه و ابن ابنه. فلمّا کان فی زمن عبدالملک و جَری بینَه و بینَ ابن الزُّبیر مِن الفتنة ما جَری کان هو الّذی بَنَی القُبّةَ علی الصخرة2. و عَظَّمَ عبدُالملک شأنَ الصَّخرة بما بناه علیها، و جعل علیها مِن الکِسوة فی الشّتاء و الصَّیف، لِیَکثُرَ قصدُ الناس للبیت المقدّس فَیَشغلوا بذلک عن قصد ابن الزّبیر، و النّاس علی دین المُلوک.
و ظَهَر من ذلک الوقت من تعظیم الصّخرة ما لم یکن المسلمون یَعرفونه، و صار بعضُ النّاس ینقُلُ الإسرائیلیّات فی تعظیمها، حتّی رَوی بعضهم عن کعب‌الأحبار عند عبدالملک بن مروان ـ وعروةُ بن الزبیر حاضرٌ ـ أنّ الله قال للصّخرة: ”أنتِ عَرشِیَ الأدنی.“
- ـ البدایة و النهایة، ج ٨، ص ١٠٦. (الأضواء)
- ـ عَلَی ذِکرِ عبدِالملک بن مروان الّذی بَنی الصَّخرة‌َ نورِدُ ما رواه عنه ابنُ‌الأثیر فی الصفحة ١٩٠ من الجزء الرابع، قال:
«حجَّ عبدُالملک بن مروان بالناس سنة ٧٥، فخَطب النّاسَ بالمدینة فقال: ”أمّا بعدُ، فإنّی لست الخلیفة المُستَضعَف (یعنی عثمانَ)، و لا الخلیفةُ المُداهِن (یعنی معاویة)، و لا الخلیفة المأفون (یعنی یزیدَ)؛ ألا و إنّی لا أُداوی هذه الأمّة إلّا بالسیف حتّی تستقیمَ لی قَناتُکم. و أنّکم تَحفَظون أعمالَ المهاجرین الأوّلین، و لا تعمَلون مثلَ أعمالهم. و إنّکم تأمروننا بتقوی الله و تَنسَون أنفسَکم؛ واللهِ لا یأمُرَنَّ أحدٌ بتقوی الله بعدَ مقامی هذا إلّا ضربتُ عنقَه.“» (الأضواء)