
مطلع انوار ج6
مباحث روایی تفسیری
جلد ششم از موسوعۀ گرانسنگ «مطلع انوار» اثر حضرت علامه آیةالله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّس سرّه، تحقیقات، یادداشتها و برداشتهای مؤلف از آثار مختلف، در موضوعِ «درایت الحدیث» و «علوم قرآن و تفسیر» میباشد که گردآوری چنین مباحثی در کنار هم که برخی مزیّن به تحقیقاتِ عمیق مرحوم مؤلّف است، برای اهل علم و فضل شکافندۀ افقی جدیدی در مبانی تفسیری و حدیثی خواهد بود. اهم مباحث این مجلّد، شاملِ: • ابحاث روایی: مباحثی مبسوط پیرامونِ جعل حدیث، تحقیقی دربارۀ شروح صحیفه سجادیه، اثبات سندیتِ توقیع وارد در ماه رجب و پاسخ به شبهات سندی و محتوایی آن، و همچنین متن برخی اجازه نامهها و ذکر احادیث برگزیده. • ابحاث تفسیری و قرآنی: شامل مباحثی پیرامونِ عدم تحریف قرآن، حجیتِ قرائات قرآنی، جمع آوری قرآن، و همچنین مطالب متنوّع تفسیری.
مطلع انوار ج6
169روایات مجعولۀ یهود در ظهور دجّال کبیر که مسیح کذّاب است، در برابر مسیح صادق
صفحه ١٨٥: «... و الظّاهر من مجموعها: أنّه یظهَر فی الیهود دجّالٌ ـ بل أکبرُ دجّال عُرِف فی تاریخ الأُمَم ـ فیدَّعِی أنّه هو المسیح الّذی تَنتظرُه الیهودُ فیَفتتنُ به خلقٌ کثیر، و فی آخِر مدّته یظهَر المسیح الّذی هو عیسی بن مریم. و یکون نزوله فی المَنارة البیضاء شرقیَّ دمشق، و یلتَقِی بالمسیح الدّجالُ بباب لُدٍّ بفلسطین، و هناک یَقتل المسیحُ الصّادق (عیسی بن مریم) الدّجالَ بعد حرب طویلة تکون بین المسلمین و الیهود.»
[شیرینی حلوای معاویه افراد را بر شهادت به خلافت وی وا میداشت]
صفحه ١٩٨: «و عَقَد بدیعُ الزمان الهَمَذانیّ مقامةً خاصّة ـ من مقاماته ـ لهذه المَضِیرة، غَمَز فیها أباهریرة غمزةً ألیمةً فقال:
حدّثنا عیسی بن هشام قال: ”کنتُ بالبصرةَ و معی أبوالفتح الإسکندریّ رجلُ الفصاحةِ یدعوها فتُجیبه، و البلاغةِ یأمُرُها فتُطیعُه. و حضَرنا معه دعوةَ بعضِ التجّار، فقُدِّمت إلینا مَضِیرةٌ تُثنِی علی الحَضارة، و تَتَرَجرَجُ فی الغَضارَة، و تؤذِن بالسّلامة، و تَشهَد لمعاویة ـ رحمه الله ـ بالإمامة ...“
و قال أُستاذنا الإمام محَمَّدعبده فی شرح ذلک:
و معاویة ادّعی الخلافة بعد بیعة علیّ بن أبیطالب رضی الله عنه، فلم یکن مَن یَشهَد له بها فی حیاة علیّ إلّا طُلّابُ اللّذائذ و بُغاةُ الشّهوات؛ فلو کانت هذه المَضِیرة مِن طعام معاویة لحمَلَت آکلیها علی الشّهادة له بالخلافة، و إن کان صاحبُ البیعة الشّرعیّة حیًّا. و إسنادُ الشّهادة إلیها لأنّها سببُها الحامِلُ علیها. و الإمامة و الخلافة فی معنًی واحد.
