
مطلع انوار ج6
مباحث روایی تفسیری
جلد ششم از موسوعۀ گرانسنگ «مطلع انوار» اثر حضرت علامه آیةالله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّس سرّه، تحقیقات، یادداشتها و برداشتهای مؤلف از آثار مختلف، در موضوعِ «درایت الحدیث» و «علوم قرآن و تفسیر» میباشد که گردآوری چنین مباحثی در کنار هم که برخی مزیّن به تحقیقاتِ عمیق مرحوم مؤلّف است، برای اهل علم و فضل شکافندۀ افقی جدیدی در مبانی تفسیری و حدیثی خواهد بود. اهم مباحث این مجلّد، شاملِ: • ابحاث روایی: مباحثی مبسوط پیرامونِ جعل حدیث، تحقیقی دربارۀ شروح صحیفه سجادیه، اثبات سندیتِ توقیع وارد در ماه رجب و پاسخ به شبهات سندی و محتوایی آن، و همچنین متن برخی اجازه نامهها و ذکر احادیث برگزیده. • ابحاث تفسیری و قرآنی: شامل مباحثی پیرامونِ عدم تحریف قرآن، حجیتِ قرائات قرآنی، جمع آوری قرآن، و همچنین مطالب متنوّع تفسیری.
مطلع انوار ج6
180بین أسَدَین یَحفَظانِه، و عنده عَینان نضّاختان تُفیضان ماءً و عَسَلًا، و معه أربعون.
شیعه بالأخص امامیّۀ از آنها با ادلّه قاطعه اثبات مَهدی را از وُلد حضرت امام حسین مینمایند
و المشهور فی نَسَبه أنّه علویٌّ فاطمیٌّ من وُلد الحسن، و عند الشیعة الإمامیّة أنّه من وُلد الحسین رضی الله عنهما. و قد قال الحکیم ابنُخَلدون1 فی مقدمته:
إنّ المشهورَ بین الکافّة من أهل الإسلام علی مَرِّ الأعصار: أنّه لابدّ فی آخِر الزَّمان مِن ظهورِ رَجُلٍ من أهل البیت یُؤیّد الدّینَ، و یُظهِرُ العَدلَ، و یَتَّبعُه المسلمون، و یَستَولی علی الممالک الإسلامیّة، و یُسَمَّی «بالمهدیّ»، و یکون خروجُ الدَّجال و ما بعدَه مِن أشراطِ السّاعةِ الثّابتة فی الصّحیح علی أثَرَه، و أنّ عیسی یَنزِل بعده فیقتُلُ الدّجالَ و یَنزِل معه فیُساعِدُه علی قتله، و یَأتَمّ بالمهدیّ فی صلاته، و یَحتَجّون فی الباب بأحادیثَ خرّجها الأئمةُ و تکلّم فیها المُنکِرون لذلک، و ربّما عارَضوها ببعض الأخبار... ـ الخ.
و قد طَعَنَ ابنُخَلدون فی أکثر أحادیثِ المهدیِّ الّتی جاءت فی کتب السُّنَّة عند الجمهور.
أمّا الشّیعةُ، و بخاصّةٍ الإمامیّةُ فإنّ لهم أدلّةً یَروُونها عن أئمَّتِهم و هم یَعتَمِدون علیها فی إثبات ظهور المهدیّ، و لکل قوم سُنّةٌ و إمامُها.»
[ضوابطی در تشخیص حدیث صحیح]
صفحه ٢٤٢: «و لقد کان الأُستاذ الإمام محَمَّدعبده ـ رحمه الله ـ یقول:
إنّ الإسلامَ الصّحیحَ هو ما کان علیه أهلُ الصّدر الأوّل قبلَ ظهور الفِتَن. و إنّ بعضَ الصّحابة و التّابعین کانوا یَروون عن کلّ مسلمٍ، و ما کلُّ مسلمٍ مؤمنٌ صادقٌ؛ و ما کانوا یُفَرِّقون فی الأداء بینَ ما سَمِعوه من النّبیّ صلّی الله علیه (و آله) و سلّم أو مِن غیره؛ و ما بَلَغَهم عنه بمثل: «سَمِعتُ» و «حدَّثنی»
- ـ من طبعة بیروت، ص ٣١١. (الأضواء)
