جلد هفتم از موسوعۀ گرانسنگ «مطلع انوار» اثر حضرت علامه آیة‌الله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّس سرّه، یادداشتها و برداشت‌‌های مؤلف از آثار مختلف، در موضوعِ «فقه و اصول» می‌باشد که گردآوری چنین مباحثی در کنار هم که برخی مزیّن به تحقیقاتِ عمیق مرحوم مؤلّف و مرحوم معلّق است، برای اهل علم و فضل شکافندۀ افقی جدیدی در مبانی فقهی و اصولی خواهد بود. مهم‌ترین مباحث این مجلّد: • کیفیت تطهیر اشیاء و لوازم بیمارستان، وجه شهادت به ولایت در اذان و اقامه، عدم جواز فتک و ترور، مباحثی در باب ولایت و حکومت • رسائلی پیرامونِ حرمت غناء، حرمت بازی با شطرنج، حرمت ربا، جواز حق التألیف، عدم جواز قضاوت زنان، استحباب اکیدِ مهرالسنة، جواز طواف به دور قبور اهل بیت علیهم‌السلام • مباحثی در فقه اهل سنت و نقد و بررسی آن. • مباحثی در اصول فقه و قواعد فقهیه؛ همچون بررسی احادیث «مَنْ بَلَغ»، و بررسی «حدیث رفع»؛ و دیگر مطالب متنوّع فقهی و اصولی. • و همچنین برگزیده برخی کتب فقهی و اصولی.
مطلع انوار ج7
113«الثّانی: یُستحبّ أن یطوف مدّةَ مُقامه بمکّةَ بثلاث‌مائة و ستین طوافًا، کلُّ طوافٍ سبعةُ أشواطٍ؛ فإن لم یتمکّن، فبثلاث‌مائةٍ و أربعةٍ و ستّین شوطًا، و اثنین و خمسین أُسبوعًا.»1
أقول: به مدرک این حکم مراجعه شود2.3
- دلیل النّاسک، شارح: السیّد محسن الطباطبائی الحکیم، ص ٤٨٨.
- بر اساس تحقیق و تتبّعی که در مصادر در دسترس صورت گرفت، این حکم در مجامع روایی شیعه و کتب فقهی ذیل آمده است:
ابن‌زهره حلبی (متوفّی ٥٨٥ ه . ق) در غنیة النزوع، ص ١٧٠ این حکم را تحت عنوان «و قد روی» آورده است. و محقّق آن در تعلیقه به نقل از وسائل الشیّعة، ج ٩، ب ٦ و ٧ از ابواب طواف، روایت آن را آدرس داده‌اند.
علاّمه حلّی (متوفّی ٧٢٦ ه . ق) در مختلف الشیعة، ج ٤، ص ٢٠٣، بابی تحت عنوان «مسألةٌ: المشهور أنّه یُستحب أن یطوفَ بالبیت ثلاثَمائةٍ و ستّین أُسبوعًا مدّةَ مُقامه بمکّة» دارد، آنگاه استناد به حسنه معاویة بن عمّار از امام صادق علیه السلام کرده است که قال: «یُستحبّ أن تطوفَ ثلاثَمائةٍ و ستّین أُسبوعًا عددَ أیّام السّنة.» ـ الخ.
قطب الدّین بیهقی کیدری (متوفّی قرن ششم هجری) در إصباح الشّیعة بمصباح الشریعة، ص ١٥٤ آورده است که: «و من الندب علی ما روی أن یطوفَ مدّةَ مُقامه بمکّةَ ثلاثَمائةٍ و ستّین أُسبوعًا.»
فاضل هندی (متوفّی ١١٣٧ ه . ق) در کشف اللثام، ج ١، ص ٣٤٣؛ و ج ٥، ص ٤٧١، به نقل از ابن‌زهره در غنیه، این حکم را آورده و در ادامه فرموده است که: «قال فی المختلف: ”و لا بأس به.“ و قال الشهید: ”رواه البزنطی.“» آنگاه در تعلیقه آدرس روایت بزنطی را وسائل الشّیعة، ج ٩، ص ٤١٩، باب ٢٢ من أبواب الطّواف، ح ٣، دانسته است.
شیخ نجفی (متوفّی ١٢٦٦ ه . ق) در جواهر الکلام، ج ١٩، ص ٣٦٢ نیز به نقل از الغنیة با عبارت «و قد روی» این حکم را نقل کرده است. - جنگ ١٩، ص ٨.