مطلع انوار ج7

 عرض شد که دلیلی بر وجوب إحرام از یکی از مواقیت خمسه برای یکایک از اهل عالم که حجّ قران و إفراد را استحباباً یا به نذر و امثاله از آفاق بعیده بجای می‌آورند, و برای حجّ تمتّع که به عمره ابتداء می‌شود، نداریم. آنچه وارد است در تعیین مواقیت، در روایاتی که در وسائل الشّیعه¹ آمده است: ذوالحُلَیفة برای اهل مدینه, و جُحْفَة برای اهل شام و مغرب, و وادی عقیق برای اهل نجد و عراق, و قَرن المنازل برای اهل طائِف, و یَلَملَم برای اهل یمن, و برای مردم آفاقی که از این مواقیت عبور می‌کنند، می‌باشد. و فی روایة علیّ بن جعفر عن أخیه الکاظم علیه السّلام: «فلیس لأحدٍ أن یَعدُوَ من هذه المَواقیتِ إلی غَیرها.»

مواقیت خمسه برای خصوص اهالی آن امکنه است و یا کسانی که از آنجا عبور می‌کنند

 و مقتضای این دسته از روایات، قصر بر نفس میقات و عدم کفایت محاذات است؛ لکن به مفاد صحیحۀ عبدالله بن سنان که محمّدین ثلاثه² آن را روایت نموده‌اند دربارۀ کسی که «أقام بالمدینة شَهرًا و هو یُرید الحجَّ، ثمّ بَدا له أن یخرُجَ من غیر طریق أهل المدینة الّذی یأخذونه»‌، و حضرت صادق علیه السّلام فرموده‌اند: «فلیکن حِذاءَ الشَّجرة من البَیداءِ»³ و به ضمیمۀ إجماع بر عدم دخالت قیود واردۀ در این روایت، و عدم خصوصیّت این میقات، عنوان محاذات نیز در مقابل نفس میقات، مُکفی خواهد بود.

 و بدین لحاظ عنوان محاذی نیز حکم میقات را خواهد داشت؛ ولیکن عنوان میقات و یا محاذی آن, برای خصوص اهل آن مواقیت و کسانی است که از آنجا می‌گذرند؛ کما جاء فی صحیحة صفوان بن یحیی عن أبی‌الحسن الرّضا علیه السّلام: