مطلع انوار ج7

«أنَّ رسول ‌الله صلّی الله علیه و آله و سلّم وقّت المواقیتَ لأهلها و مَن أتی علیها من غیر أهلها، و فیها رخصةٌ لمن کانت به علّةٌ، فلاتُجاوِزِ المیقاتَ إلّا من عِلَّة.»¹

 فبناءً علی هذا، هیچ وجهی به نظر نمی‌رسد که اهل آفاق دیگر که عبورشان از این مواقیت نباشد و یا از محاذی آنها عبور نکنند, ناچار باشند از خصوص این أماکن مُحرم شوند؛ و آنچه در صحیحۀ زراره از حضرت باقر علیه السّلام که کلینیّ و شیخ آن را روایت نموده‌اند که: «و لیس لأحدٍ أن یُحرم دونَ الوقتِ الّذی وَقّتَه رسولُ‌ الله صلّی الله علیه ‌و آله و سلّم؛ فإنّما مَثَلُ ذلک مَثَلُ مَن صلَّی فی السَّفر أربعًا و تَرَک الثِنتَین.»² معنای دُون در اینجا به معنای غیر نیست بلکه به معنای قَبل است؛ و این روایت، احرام قبل از میقات را منع می‌کند.

 و شاهد بر این، تمثیل حضرت است به اتیان نماز رباعیّه در سفر و ترک ثنائیّه, که شخص با این که عبادت بیشتر می‌کند، معذلک نتیجه نمی‌برد؛ همین‌طور شخص محرم که قبل از میقات محرم می‌شود و می‌خواهد بیشتر از فیض درازی زمان و رنج احرام، از مثوبات بیشتری بهره‌مند شود, بهره‌ای نمی‌گیرد. و در وسائل نیز این روایت را در باب «عدم جواز الإحرام قبل المیقات» عنوان کرده است.³

 و علاوه بر این، صحیحۀ صفوان که توقیت مواقیت را «لأهلها و مَن أتی علیها من غیر أهلها» می‌داند, و نصّ در تقیید است، کافی برای تقیید مطلقی است که احیاناً آورده شده باشد.

کسانی که از میقات عبور نمی‌کنند، محلّ احرامشان اوّل دخول حرم است

 فلهذا کسانی که از مغرب مکّه, مانند اهل سودان, عرضاً بحر أحمر را طیّ