جلد هفتم از موسوعۀ گرانسنگ «مطلع انوار» اثر حضرت علامه آیة‌الله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّس سرّه، یادداشتها و برداشت‌‌های مؤلف از آثار مختلف، در موضوعِ «فقه و اصول» می‌باشد که گردآوری چنین مباحثی در کنار هم که برخی مزیّن به تحقیقاتِ عمیق مرحوم مؤلّف و مرحوم معلّق است، برای اهل علم و فضل شکافندۀ افقی جدیدی در مبانی فقهی و اصولی خواهد بود. مهم‌ترین مباحث این مجلّد: • کیفیت تطهیر اشیاء و لوازم بیمارستان، وجه شهادت به ولایت در اذان و اقامه، عدم جواز فتک و ترور، مباحثی در باب ولایت و حکومت • رسائلی پیرامونِ حرمت غناء، حرمت بازی با شطرنج، حرمت ربا، جواز حق التألیف، عدم جواز قضاوت زنان، استحباب اکیدِ مهرالسنة، جواز طواف به دور قبور اهل بیت علیهم‌السلام • مباحثی در فقه اهل سنت و نقد و بررسی آن. • مباحثی در اصول فقه و قواعد فقهیه؛ همچون بررسی احادیث «مَنْ بَلَغ»، و بررسی «حدیث رفع»؛ و دیگر مطالب متنوّع فقهی و اصولی. • و همچنین برگزیده برخی کتب فقهی و اصولی.
مطلع انوار ج7
125مکّی نشده است ـ که گفته‌اند باید از میقات محرم شود ـ باید نسبت به کسانی باشد که طبق عادت برای ورود به مکّه از میقاتی عبور کرده‌اند, لا مطلقاً.1
- اتّفاقاً روایاتی که در این باب وارد شده است, بر عدم مطلوب أدلّ است؛ زیرا خروج به میقات را برای متمتّع جوازاً برای مجاور در مکّه می‌شمرد. و در بعضی برای قاطنین که أقاموا سنةً أو سنتَین، حجّ تمتّع را جایز می‌شمرد و محلّ احرام را از حرم مشخّص می‌نماید:
در وسائل الشّیعة، ج ٢، از طبع امیر بهادر، کتاب حجّ، ص ١٦٨ و ١٦٩ [طبع آل البیت, ج ١١، ص ٢٦٤] از کلینی با سند متّصل خود از سماعة از حضرت أبی‌الحسن علیه السّلام روایت می‌کند که: «قال: سألتُه عن المجاور: أ له أن یتمتَّعَ بالعمرة إلی الحجّ؟!
قال: ”نعم، یَخرُج إلی مُهَلِّ* أرضِه، فیلبِّی إن شاء.“»
و از شیخ طوسی با سند متّصل خود از حلبی روایت می‌کند که: «قال: سألت أباعبدالله علیه السلام: لِأهلِ مکّةَ أن یَتمتّعوا؟! قال: ”لا“ [فقال: ”لا لیس لأهل مکةَ أن یَتمتّعوا“] قال: قلت: فالقاطنین بها؟! قال: ”إذا أقاموا سنةً أو سنتین، صَنعوا کما یصنَعُ أهلُ مکّة. فإذا أقاموا شهرًا، فإنَّ لهم أن یتمتّعوا!“
قال: قلت: من أین؟ قال: ”یخرجون من الحرم.“ قلت: من أین یُهِلّونَ بالحجّ؟ فقال: من مکّةَ نحوًا ممّن [ممّا] یقول النّاس.“» (التهذیب، ج ٥، ص ٣٥.)
و از کلینیّ با سند متّصل خود از حمّاد روایت می‌کند که: «قال: سألت أباعبدالله علیه السلام عن أهل مکّة: أ یتمتّعون؟ قال: ”لیس لهم مُتعةٌ.“ قلت: فالقاطنُ بها إذا أقام بها سنةً أو سنتین؟ قال: ”صَنَعَ صُنعَ أهل مکّة.“ قلت: فإن مکَث الشّهر؟! قال: ”یَتمَتّع.“ قلت: من أین یُحرِم؟ قال: ”یَخرُج من الحرم.“ قلت: من أین یُهِلُّ بالحجّ؟! قال: ”من مکّة نحوًا ممّا یقول النّاس.“» (الکافی، ج ٤، ص ٣٠٠، با قدری اختلاف.)
و همچنین از کلینیّ با سند متّصل خود از حریز عمّن أخبره از حضرت أبوجعفر الباقر علیه السّلام روایت می‌کند که: «قال: ”مَن دخل مکّةَ بحَجّةٍ عن غیره ثمّ أقام سنةً، فهو مکّیٌّ. فإذا أراد أن یَحُجّ عن نفسه أو أراد أن یَعتمر بعد ما انصرف من عرفة فلیس له أن یُحرِم من مکّة، ولکن یَخرُج إلی الوقت، و کلَّما حَوَّل رجَعَ إلی الوقت.“» و رواه الشّیخ بإسناده عن محمّد بن یعقوب. (الکافی، ج ٤، ص ٣٠٢.) (علاّمه طهرانی، قدّس سرّه)
* لسان العرب: «المُهَلُّ (بضمّ المیم): موضع الإهلال و هو المیقات الذی یحرمون منه؛ و یقع علی الزمان و المصدر.»
- اتّفاقاً روایاتی که در این باب وارد شده است, بر عدم مطلوب أدلّ است؛ زیرا خروج به میقات را برای متمتّع جوازاً برای مجاور در مکّه می‌شمرد. و در بعضی برای قاطنین که أقاموا سنةً أو سنتَین، حجّ تمتّع را جایز می‌شمرد و محلّ احرام را از حرم مشخّص می‌نماید: