جلد هفتم از موسوعۀ گرانسنگ «مطلع انوار» اثر حضرت علامه آیة‌الله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّس سرّه، یادداشتها و برداشت‌‌های مؤلف از آثار مختلف، در موضوعِ «فقه و اصول» می‌باشد که گردآوری چنین مباحثی در کنار هم که برخی مزیّن به تحقیقاتِ عمیق مرحوم مؤلّف و مرحوم معلّق است، برای اهل علم و فضل شکافندۀ افقی جدیدی در مبانی فقهی و اصولی خواهد بود. مهم‌ترین مباحث این مجلّد: • کیفیت تطهیر اشیاء و لوازم بیمارستان، وجه شهادت به ولایت در اذان و اقامه، عدم جواز فتک و ترور، مباحثی در باب ولایت و حکومت • رسائلی پیرامونِ حرمت غناء، حرمت بازی با شطرنج، حرمت ربا، جواز حق التألیف، عدم جواز قضاوت زنان، استحباب اکیدِ مهرالسنة، جواز طواف به دور قبور اهل بیت علیهم‌السلام • مباحثی در فقه اهل سنت و نقد و بررسی آن. • مباحثی در اصول فقه و قواعد فقهیه؛ همچون بررسی احادیث «مَنْ بَلَغ»، و بررسی «حدیث رفع»؛ و دیگر مطالب متنوّع فقهی و اصولی. • و همچنین برگزیده برخی کتب فقهی و اصولی.
مطلع انوار ج7
128فرسخ است.
فاصله جحفة تا مکّه ٣ مرحله؛ و هریک از یلملم و قرن المنازل و وادی عقیق، ٢ مرحله هستند.
باری آنچه را که ذکر شد, راجع به احرام در حجّ و یا عمرۀ تمتّع است؛ و امّا عمرۀ مفرده واجبًا أو استحبابًا، اختیارًا أو اضطرارًا، فلا اشکال فی جواز عقد إحرامه من بَدْو الحرم. و این مسأله را فقها یکی از خصوصیّات مایزۀ عمرۀ مفرده از عمرۀ تمتّع شمرده‌اند.1 گرچه چنانچه شخص معتمر از میقات و یا محاذی آن عبور کند, واجب است محرم شود؛ لیکن این وجوب به جهت عقد احرام عمره نیست, بلکه به جهت عدم جواز عبور از میقات است بدون احرام.
و محصّل البحث: کفایة الإحرام من مسافری2 مکّةَ المعظّمة من طریق جُدّة ـ حاجًّا أو معتمرًا بالتمتّع ـ من بَدو دخول الحرم؛ بلا لزوم الاحتیاط بالنّذر قبل المیقات من جُدّة، و الإحرام من الحَدّة3 بتجدید النیّة عند دخول الحرم.
- فقها وجوهی که عمرۀ تمتّع را از مفرده جدا می‌کند چهار چیز شمرده‌اند: یکی همین مسأله، و دوّم لزوم عقد احرام تمتّع در أشهُر حجّ به خلاف عمرۀ مفرده، و سوّم لزوم طواف نساء در عمرۀ مفرده دون التمتّع، و چهارم لزوم التقصیر عند الخروج من إحرام عمرة التمتّع بخلاف العمرة المفردة للتخییر بینه و بین الحلق، و به نظر حقیر وجه پنجمی نیز به نظر آمده است ـ گرچه آن در متن عمره نیست بلکه از آثار است ـ و آن راجع به تلبیه است که یجب قطع التلبیة إذا شاهد بیوت مکّة إن کان معتمرًا بمتعةٍ، و عند مشاهدة الکعبه إن کان معتمرًا به مفردةً و قد خرج من مکّة للإحرام، و إن أحرم من خارج فعند دخول الحرم. (علاّمه طهرانی، قدّس سرّه)
- ظ: لمسافری. (محقّق)
- در معجم البلدان گوید: «الحَدّة (بالفتح ثمّ التشدید): حصن بالیمن من أعمال الحبّیّة، و هی من أعمال حَبٍّ. وحدة أیضًا منزلٌ بین جُدَّة و مکّه من أرض تهامه فی وسط الطریق، و هو وادٍ فیه حصنٌ و نخلٌ و ماءٌ جارٍ من عینٍ، و هو موضعٌ نَزِهٌ طیّبٌ، و القدماء یسمّونه حَدّاءَ بالمدّ، و قد ذُکر.»