جلد هفتم از موسوعۀ گرانسنگ «مطلع انوار» اثر حضرت علامه آیةالله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّس سرّه، یادداشتها و برداشتهای مؤلف از آثار مختلف، در موضوعِ «فقه و اصول» میباشد که گردآوری چنین مباحثی در کنار هم که برخی مزیّن به تحقیقاتِ عمیق مرحوم مؤلّف و مرحوم معلّق است، برای اهل علم و فضل شکافندۀ افقی جدیدی در مبانی فقهی و اصولی خواهد بود. مهمترین مباحث این مجلّد: • کیفیت تطهیر اشیاء و لوازم بیمارستان، وجه شهادت به ولایت در اذان و اقامه، عدم جواز فتک و ترور، مباحثی در باب ولایت و حکومت • رسائلی پیرامونِ حرمت غناء، حرمت بازی با شطرنج، حرمت ربا، جواز حق التألیف، عدم جواز قضاوت زنان، استحباب اکیدِ مهرالسنة، جواز طواف به دور قبور اهل بیت علیهمالسلام • مباحثی در فقه اهل سنت و نقد و بررسی آن. • مباحثی در اصول فقه و قواعد فقهیه؛ همچون بررسی احادیث «مَنْ بَلَغ»، و بررسی «حدیث رفع»؛ و دیگر مطالب متنوّع فقهی و اصولی. • و همچنین برگزیده برخی کتب فقهی و اصولی.
مطلع انوار ج7
129اگر به نظر مبارک در این بیان اشکالی به نظر میرسد, انتظار استفاده و رفع مواقع ضعف را کتباً و یا شفاهاً از آن حضرت داریم.
نسأل الله تعالی أن یُدیم ظلَّکم السّامی، و أن یُطوِّل فی عمرکم بالخیر و العافیة و السّلامة و البرکة، و أن یُمتِّعَکم من الأنوار السّاطعة من الإمام الرّءوف المشفق ملجأ اللّائذین و کهف المعتصمین و المستجیرین، علیّ بن موسی الرّضا علیه آلاف التّحیّة و السّلام؛ إنّکم ضیفه، و النّازل فی فِناء باب رحمته، و لکلّ ضیفٍ قِریً1، فشارِکونا من فضل قراکم فأنتم ورودٌ؛
ألا قُل لمَولًی یَری من بعیدْ *** جمالَ الحبیبِ بعَین الشُّهودْ لک الفضلُ من غائبٍ شاهدٍ *** علی شاهدٍ غائِبٍ بالصُّدودْ فنحن علی القُرب نَشکو الظِّما *** و فُزتم علی بُعدکم بالورودْ2 نرجو منه تعالی أن یَمُنّ علینا و علی المسلمین بصحّتکم و شِفائکم، و أن لایریَکم بعدُ أیَّ مکروهٍ بمحمّدٍ و آله الطیّبین الطّاهرین. و صلّی الله علیه و علی آله المعصومین الأطیبین.
مشهد مقدّس رضوی، یکشنبه غرّه شهر ذوالقعدة الحرام ١٤٠٧
سیّد محمّد حسین الحسینیّ الطهرانیّ.
استدلال آیةالله گلپایگانی (ره) بر لزوم احرام واردین به جُدّة از یکی از مواقیت
باری, پس از چند روز که برای زیارتشان به حضورشان شرفیاب شدم و در این موضوع نیز بحثی مختصر درگرفت, معلوم شد حضرت معظّم له کلام حقیر را نپذیرفتهاند و بر همان نهج از استدلال خود اصرار داشتند؛ و محصّل استدلال ایشان
- العین: «القِریٰ: الإحسان إلی الضیف.»
- الفوائد الرجالیّه, السیّد بحرالعلوم، ج ١، ص ٧٤؛ أعیان الشیعة، ج ١٠، ص ١٦٣، با قدری اختلاف.

